1984

ഏപ്രിലിലെ ഒരു തെളിഞ്ഞ തണുത്ത ദിവസമായിരുന്നു അത്; ഘടികാരങ്ങൾ പതിമൂന്ന് അടിക്കുകയായിരുന്നു. വിൻസ്റ്റൺ സ്മിത്ത്, ആ ശക്തമായ കാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനെന്നോണം താടി നെഞ്ചിലേക്ക് പൂഴ്ത്തിവെച്ച്, വിക്ടറി മാൻഷൻസിലെ ചില്ലുവാതിലുകളിലൂടെ വേഗത്തിൽ ഊളിയിട്ടു; പക്ഷേ, ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റിന്റെ മൺപൊടി തന്നോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നത് തടയാൻ മാത്രം വേഗത അതിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. നാഴികപ്പുരയിൽ പുഴുങ്ങിയ കാബേജിന്റെയും പഴയ ചവിട്ടികളുടെയും ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ഒരറ്റത്ത്, മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ ആവാത്തത്ര വലിപ്പമുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ കളർ പോസ്റ്റർ ഭിത്തിയിൽ തറച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ഒരു ഭീമാകാരമായ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നത്, ഒരു മീറ്ററിലധികം വീതിയുള്ള മുഖം: ഏകദേശം നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് വയസ്സുള്ള, കനത്ത കറുത്ത മീശയും പരുക്കൻ ഭാവങ്ങളുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖം. വിൻസ്റ്റൺ കോണിപ്പടികൾ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. ലിഫ്റ്റ് പരീക്ഷിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ലായിരുന്നു. ഏറ്റവും നല്ല സമയങ്ങളിൽ പോലും അത് വല്ലപ്പോഴുമേ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നുള്ളൂ, ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ പകൽ സമയങ്ങളിൽ വൈദ്യുതി വിച്ഛേദിച്ചിരിക്കുകയാണ്. വിദ്വേഷ വാരത്തിനായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളിലെ ചെലവുചുരുക്കൽ നടപടികളുടെ ഭാഗമായിരുന്നു അത്. ഫ്ലാറ്റ് ഏഴ് നില മുകളിലായിരുന്നു, മുപ്പത്തിയൊമ്പത് വയസ്സുള്ള, വലത് കണങ്കാലിന് മുകളിൽ വെരിക്കോസ് വ്രണമുള്ള വിൻസ്റ്റൺ, വഴിയിൽ പലതവണ വിശ്രമിച്ച് പതുക്കെയാണ് കയറിയത്. ഓരോ നിലയിലും, ലിഫ്റ്റിന് എതിർവശത്തുള്ള ഭിത്തിയിൽ നിന്ന് ആ ഭീമാകാരമായ മുഖമുള്ള പോസ്റ്റർ അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി. നിങ്ങൾ നീങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിങ്ങളെ പിന്തുടരുന്ന രീതിയിൽ കൗശലപൂർവ്വം നിർമ്മിച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു അത്. വല്യേട്ടൻ നിങ്ങളെ വീക്ഷിക്കുന്നു, എന്നായിരുന്നു അതിനു താഴെയുള്ള അടിക്കുറിപ്പ്. ഫ്ലാറ്റിനുള്ളിൽ, ഗാംഭീര്യമുള്ള ഒരു ശബ്ദത്തിൽ അസംസ്‌കൃത ഇരുമ്പിന്റെ ഉത്പാദനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില കണക്കുകൾ വായിച്ചുകേൾപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വലതുവശത്തെ ഭിത്തിയുടെ ഭാഗമായിരുന്ന, മങ്ങിയ കണ്ണാടി പോലെയുള്ള, ദീർഘചതുരാകൃതിയിലുള്ള ഒരു ലോഹഫലകത്തിൽ നിന്നാണ് ആ ശബ്ദം വന്നത്. വിൻസ്റ്റൺ ഒരു സ്വിച്ച് തിരിച്ചപ്പോൾ ശബ്ദം കുറഞ്ഞുവെങ്കിലും വാക്കുകൾ അപ്പോഴും തിരിച്ചറിയാമായിരുന്നു. ആ ഉപകരണം (ടെലിസ്ക്രീൻ എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്) മങ്ങിയതാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു, പക്ഷേ പൂർണ്ണമായും ഓഫ് ചെയ്യാൻ ഒരു മാർഗ്ഗവുമില്ലായിരുന്നു. അവൻ ജനലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി: മെലിഞ്ഞ, ദുർബലമായ ഒരു രൂപം, പാർട്ടിയുടെ യൂണിഫോം ആയിരുന്ന നീല ഓവറോൾസ് അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ശോഷിപ്പ് എടുത്തു കാണിച്ചു. അവന്റെ മുടിക്ക് ഇളം നിറമായിരുന്നു, മുഖം പ്രസന്നമായിരുന്നു, പരുക്കൻ സോപ്പും മൂർച്ചയില്ലാത്ത റേസർ ബ്ലേഡുകളും ഇപ്പോൾ കഴിഞ്ഞുപോയ ശൈത്യകാലത്തെ തണുപ്പും കാരണം അവന്റെ ചർമ്മം പരുക്കനായിരുന്നു. പുറത്ത്, അടഞ്ഞ ജനൽപ്പാളിയിലൂടെ പോലും, ലോകം തണുത്തതായി തോന്നി. താഴെ തെരുവിൽ, ചെറിയ കാറ്റിന്റെ ചുഴികൾ പൊടിയും കീറിയ കടലാസുകളും ചുരുളുകളായി കറക്കിയിരുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുകയും ആകാശം കഠിനമായ നീലനിറത്തിലായിരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും, എല്ലായിടത്തും പതിച്ചിരുന്ന പോസ്റ്ററുകളിലൊഴികെ ഒന്നിനും ഒരു നിറവുമില്ലെന്ന് തോന്നി. കറുത്ത മീശയുള്ള മുഖം ഓരോ പ്രധാന കോണുകളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കി. തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള വീടിന്റെ മുൻവശത്ത് ഒന്നുണ്ടായിരുന്നു. വല്യേട്ടൻ നിങ്ങളെ വീക്ഷിക്കുന്നു, അടിക്കുറിപ്പ് പറഞ്ഞു, കറുത്ത കണ്ണുകൾ വിൻസ്റ്റന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി. താഴെ തെരുവ് നിരപ്പിൽ, ഒരു കോൺ കീറിയ മറ്റൊരു പോസ്റ്റർ കാറ്റിൽ അസ്ഥിരമായി പറന്നു, ഇംഗ്സോക് എന്ന ഒറ്റ വാക്കിനെ മാറിമാറി മറയ്ക്കുകയും വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ദൂരെ, ഒരു ഹെലികോപ്റ്റർ മേൽക്കൂരകൾക്കിടയിലൂടെ താഴ്ന്നു പറന്നു, ഒരു നീല ഈച്ചയെപ്പോലെ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി നിന്നു, പിന്നെ ഒന്നു ചുറ്റിപ്പറന്ന് വീണ്ടും പാഞ്ഞുപോയി. അത് പോലീസ് പട്രോൾ ആയിരുന്നു, ആളുകളുടെ ജനലുകളിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നു. എങ്കിലും, പട്രോളുകൾ ഒരു വിഷയമായിരുന്നില്ല. ചിന്താപ്പോലീസ് മാത്രമായിരുന്നു വിഷയം. വിൻസ്റ്റന്റെ പുറകിൽ, ടെലിസ്ക്രീനിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദം പന്നിയിരുമ്പിനെക്കുറിച്ചും ഒമ്പതാം ത്രിവത്സര പദ്ധതിയുടെ അധികനേട്ടത്തെക്കുറിച്ചും ഇപ്പോഴും പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ടെലിസ്ക്രീൻ ഒരേ സമയം സ്വീകരിക്കുകയും പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. വിൻസ്റ്റൺ ഉണ്ടാക്കുന്ന, വളരെ താഴ്ന്ന മന്ത്രണത്തിന്റെ നിലവാരത്തിന് മുകളിലുള്ള ഏത് ശബ്ദവും അത് പിടിച്ചെടുക്കുമായിരുന്നു; മാത്രമല്ല, ആ ലോഹഫലകം കൽപ്പിക്കുന്ന ദൃശ്യപരിധിക്കുള്ളിൽ അവൻ നിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം, അവനെ കേൾക്കാനും കാണാനും കഴിയുമായിരുന്നു. നിങ്ങളെ ഏതെങ്കിലും ഒരു നിമിഷത്തിൽ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അറിയാൻ തീർച്ചയായും ഒരു വഴിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചിന്താപ്പോലീസ് എത്ര തവണ, അല്ലെങ്കിൽ ഏത് സംവിധാനത്തിൽ, ഏതെങ്കിലും ഒരു വ്യക്തിയുടെ ലൈനിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു എന്നത് ഊഹങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. അവർ എല്ലാവരെയും എല്ലാ സമയത്തും നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നു. എന്തായാലും, അവർക്ക് ആവശ്യമുള്ളപ്പോഴെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ലൈനിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. ശീലം സഹജവാസനയായി മാറിയതുകൊണ്ട്—ഓരോ ശബ്ദവും ചോർത്തപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നും, ഇരുട്ടിലൊഴികെ ഓരോ ചലനവും നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നുമുള്ള ധാരണയിൽ നിങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കേണ്ടിയിരുന്നു—അല്ലെങ്കിൽ ജീവിച്ചുപോന്നു. വിൻസ്റ്റൺ ടെലിസ്ക്രീനിലേക്ക് പുറംതിരിഞ്ഞു നിന്നു. അതായിരുന്നു സുരക്ഷിതം; എങ്കിലും, അവനറിയാമായിരുന്നതുപോലെ, ഒരു പുറം പോലും പലതും വെളിപ്പെടുത്താൻ കഴിവുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു കിലോമീറ്റർ അകലെ, അവന്റെ ജോലിസ്ഥലമായ സത്യമന്ത്രാലയം, ആ ഇരുണ്ട ഭൂപ്രകൃതിക്ക് മുകളിൽ വിശാലവും വെളുത്തതുമായി ഉയർന്നുനിന്നു. അവൻ ഒരുതരം അവ്യക്തമായ വെറുപ്പോടെ ചിന്തിച്ചു—ഇതായിരുന്നു ലണ്ടൻ, എയർസ്ട്രിപ് വണ്ണിന്റെ പ്രധാന നഗരം, ഓഷ്യാനിയയിലെ പ്രവിശ്യകളിൽ ജനസംഖ്യയിൽ മൂന്നാം സ്ഥാനത്തുള്ളതും. ലണ്ടൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയായിരുന്നോ എന്ന് പറയാൻ സഹായിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ബാല്യകാല ഓർമ്മ ഞെക്കിപ്പിഴിഞ്ഞെടുക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു. ജീർണ്ണിച്ച പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വീടുകളുടെ ഈ കാഴ്ചകൾ എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നോ, അവയുടെ വശങ്ങൾ മരത്തടികൾ കൊണ്ട് താങ്ങിനിർത്തി, ജനലുകൾ കാർഡ്ബോർഡ് കൊണ്ടും മേൽക്കൂരകൾ കോറഗേറ്റഡ് ഇരുമ്പ് കൊണ്ടും ഒട്ടിച്ചിരുന്നു, അവയുടെ ഭ്രാന്തൻ പൂന്തോട്ട മതിലുകൾ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ചരിഞ്ഞിരുന്നു? പിന്നെ, പ്ലാസ്റ്റർ പൊടി വായുവിൽ ചുറ്റിക്കറങ്ങുകയും വില്ലോ-ഹെർബ് ചെടികൾ കല്ലുകളുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ പടർന്നു കയറുകയും ചെയ്ത ബോംബ് വീണ സ്ഥലങ്ങൾ; ബോംബുകൾ കൂടുതൽ വലിയൊരു ഭാഗം വൃത്തിയാക്കുകയും അവിടെ കോഴിക്കൂടുകൾ പോലുള്ള വൃത്തികെട്ട മരവീടുകളുടെ കോളനികൾ മുളച്ചുപൊന്തുകയും ചെയ്ത സ്ഥലങ്ങൾ? പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് പ്രയോജനമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു, അവനൊന്നും ഓർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല: ഒരു പശ്ചാത്തലവുമില്ലാതെ സംഭവിക്കുന്ന, മിക്കവാറും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത, ശോഭയുള്ള ചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയല്ലാതെ അവന്റെ ബാല്യകാലത്തിൽ ഒന്നും അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.