നാൽവരുടെ രഹസ്യ സംജ്ഞ

മിസ് മോർസ്റ്റൺ വളരെ ഉറച്ച ചുവടുകളോടും തികഞ്ഞ ആത്മസംയമനത്തോടും കൂടി മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. സ്വർണ്ണനിറമുള്ള മുടിയുള്ള , ചെറിയ ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള, സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയായിരുന്നു അവർ. കൈയുറകൾ ധരിച്ച അവർ വളരെ മികച്ച അഭിരുചിയോടെയാണ് വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നത്. എങ്കിലും, ആ വസ്ത്രധാരണത്തിലെ ലാളിത്യം അവരുടെ പരിമിതമായ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അധികം അലങ്കാരങ്ങളില്ലാത്ത ചാരനിറം കലർന്ന ബീജ് വസ്ത്രമായിരുന്നു അവർ ധരിച്ചിരുന്നത്. അതേ നിറത്തിലുള്ള ഒരു ചെറിയ തലപ്പാവു അവർ തലയിൽ ധരിച്ചിരുന്നു; അതിന്റെ വശത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ വെള്ളത്തൂവൽ മാത്രമായിരുന്നു ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു വ്യത്യാസം. അവരുടെ മുഖത്തിന് എടുത്തുപറയാവുന്ന അഴകോ നിറമോ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, ആ ഭാവം വളരെ മധുരവും സ്നേഹനിർഭരവുമായിരുന്നു. ആ വലിയ നീലക്കണ്ണുകളിൽ അസാധാരണമായ ആത്മീയതയും സഹാനുഭൂതിയും നിഴലിച്ചിരുന്നു. മൂന്ന് ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലായി പല രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്ത്രീകളെ കണ്ടിട്ടുള്ള എന്റെ അനുഭവത്തിൽ, ഇത്രത്തോളം പരിഷ്കൃതവും വൈകാരികവുമായ ഒരു പ്രകൃതം വെളിവാക്കുന്ന മറ്റൊരു മുഖം ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഷെർലക് ഹോംസ് നൽകിയ കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നതും കൈകൾ വിറകൊള്ളുന്നതും എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു; ആന്തരികമായ വലിയൊരു പരിഭ്രമത്തിന്റെ എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളും അവൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “മിസ്റ്റർ ഹോംസ്, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ കാരണം, എന്റെ തൊഴിലുടമയായ മിസിസ് സിസിൽ ഫോറസ്റ്ററെ ഒരു കുടുംബപ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ നിങ്ങൾ ഒരിക്കൽ സഹായിച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടാണ്,” അവൾ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ ദയയിലും കഴിവിലും അവർ വളരെയധികം ആകൃഷ്ടയായിരുന്നു.” “മിസിസ് സിസിൽ ഫോറസ്റ്റർ,” അദ്ദേഹം ആലോചനയോടെ ആവർത്തിച്ചു. “അവർക്ക് ചെറിയ രീതിയിൽ എന്തോ സഹായം ചെയ്യാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. എങ്കിലും എന്റെ ഓർമ്മയിൽ അതൊരു ലളിതമായ കേസ് ആയിരുന്നു.” “അവർ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല കരുതിയിരുന്നത്. പക്ഷേ എന്റെ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് അങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്. ഇപ്പോൾ ഞാൻ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ സാഹചര്യം എത്രത്തോളം വിചിത്രവും തികച്ചും അവിശ്വസനീയവുമാണെന്ന് എനിക്ക് പോലും വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല.” ഹോംസ് തന്റെ കൈകൾ കൂട്ടിത്തിരുമ്മി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. പരുന്തിനെപ്പോലെയുള്ള ആ മുഖഭാവത്തിൽ തികഞ്ഞ ഏകാഗ്രതയോടെ അദ്ദേഹം കസേരയിൽ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്നു. “നിങ്ങളുടെ കേസ് വിശദീകരിക്കൂ,” അദ്ദേഹം വളരെ വേഗതയുള്ളതും ഗൗരവമേറിയതുമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. എന്റെ അവസ്ഥ അല്പം അസ്വാസ്ഥ്യമുണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. “നിങ്ങൾ ദയവായി എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. എന്നാൽ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ആ യുവതി തന്റെ കൈയുറ ധരിച്ച കൈ ഉയർത്തി എന്നെ തടഞ്ഞു . “നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തിന് ഇവിടെ തുടരാൻ സാധിക്കുമെങ്കിൽ,” അവർ പറഞ്ഞു, “അത് എനിക്ക് വിലമതിക്കാനാവാത്ത ഒരു സഹായമായിരിക്കും.” ഞാൻ തിരികെ എന്റെ കസേരയിലേക്ക് തന്നെ ഇരുന്നു. “ചുരുക്കത്തിൽ,” അവൾ തുടർന്നു, “കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. എന്റെ പിതാവ് ഇന്ത്യയിലെ ഒരു റെജിമെന്റിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. ഞാൻ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അദ്ദേഹം എന്നെ ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് അയച്ചു. എന്റെ അമ്മ മരിച്ചിരുന്നു, ഇംഗ്ലണ്ടിൽ എനിക്ക് ബന്ധുക്കളാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, എഡിൻബറോയിലെ സൗകര്യപ്രദമായ ഒരു ബോർഡിംഗ് സ്കൂളിൽ എന്നെ ചേർത്തു. പതിനേഴ് വയസ്സ് തികയുന്നത് വരെ ഞാൻ അവിടെയാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. 1878-ൽ, തന്റെ റെജിമെന്റിലെ സീനിയർ ക്യാപ്റ്റനായിരുന്ന എന്റെ പിതാവ് പന്ത്രണ്ട് മാസത്തെ അവധി എടുത്ത് നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. താൻ സുരക്ഷിതനായി ലണ്ടനിൽ എത്തിയെന്നും, ഉടൻ തന്നെ അങ്ങോട്ട് വരണമെന്നും കാണിച്ച് അദ്ദേഹം എനിക്ക് ടെലിഗ്രാം അയച്ചു. ലണ്ടനിലെ ലാംഗ്ഹാം ഹോട്ടൽ ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിലാസം. എനിക്ക് ഓർമ്മയുള്ളിടത്തോളം, സ്നേഹവും വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ സന്ദേശം.” “ലണ്ടനിൽ എത്തിയ ഉടൻ ഞാൻ ലാംഗ്ഹാം ഹോട്ടലിലേക്ക് തിരിച്ചു. ക്യാപ്റ്റൻ മോർസ്റ്റൺ അവിടെ താമസിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, എന്നാൽ തലേദിവസം രാത്രി പുറത്തുപോയ അദ്ദേഹം ഇതുവരെ തിരികെ വന്നിട്ടില്ലെന്നും അവിടെനിന്നും എനിക്ക് വിവരം ലഭിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യാതൊരു വാർത്തയുമില്ലാതെ ആ പകൽ മുഴുവൻ ഞാൻ അവിടെ കാത്തിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി ഹോട്ടൽ മാനേജരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഞാൻ പോലീസിൽ വിവരമറിയിച്ചു. തൊട്ടടുത്ത ദിവസം ഞങ്ങൾ എല്ലാ പത്രങ്ങളിലും പരസ്യം നൽകി. എന്നാൽ ഞങ്ങളുടെ അന്വേഷണങ്ങളൊന്നും ഫലം കണ്ടില്ല; അന്നുമുതൽ ഇന്നുവരെ എന്റെ നിർഭാഗ്യവാനായ പിതാവിനെക്കുറിച്ച് യാതൊരു വിവരവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. തന്റെ ഹൃദയം നിറയെ പ്രതീക്ഷകളുമായി, അല്പം സമാധാനവും ആശ്വാസവും തേടിയാണ് അദ്ദേഹം നാട്ടിലേക്ക് വന്നത്, പക്ഷേ പകരം—” അവൾ തന്റെ തൊണ്ടയിൽ കൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു, ഒരു വിങ്ങൽ ആ വാചകത്തെ അപൂർണ്ണമാക്കി. “തിയതി?” തന്റെ നോട്ട്ബുക്ക് തുറന്നുകൊണ്ട് ഹോംസ് ചോദിച്ചു. “അദ്ദേഹം അപ്രത്യക്ഷനായത് 1878 ഡിസംബർ മൂന്നിനാണ്—ഏകദേശം പത്തു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്.” “അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്രാസാമഗ്രികൾ ?” “അത് ഹോട്ടലിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ സൂചനകൾ നൽകുന്ന യാതൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല—കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങൾ, പുസ്തകങ്ങൾ, പിന്നെ ആൻഡമാൻ ദ്വീപുകളിൽ നിന്നുള്ള ഒട്ടേറെ കൗതുകവസ്തുക്കൾ. അവിടെയുള്ള തടവുകാരെ പാർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ജയിലിന്റെ കാവൽ ചുമതലയുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം.” “നഗരത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് സുഹൃത്തുക്കൾ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ?” “ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരാൾ മാത്രമേയുള്ളൂ—അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ റെജിമെന്റായ മുപ്പത്തിനാലാം ബോംബെ ഇൻഫന്ററിയിലെ മേജർ ഷോൾട്ടോ. മേജർ കുറച്ചുനാൾ മുമ്പ് വിരമിച്ചിരുന്നു, അപ്പർ നോർവുഡിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം താമസിച്ചിരുന്നത്. തീർച്ചയായും ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു, എന്നാൽ തന്റെ സഹപ്രവർത്തകൻ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ഉണ്ടെന്ന കാര്യം പോലും അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.”