സ്കിസോഫ്രീനിയ

മുകളിൽ, ഫാൻ ഒരു ഞരക്കത്തോടെ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മുറിയിലെ ഈർപ്പമുള്ള വായുവിനെ ക്ഷീണിതനായ തുമ്പിയെപ്പോലെ അത് കീറിമുറിച്ചു. അജിൻ വർഗ്ഗീസ് മേശപ്പുറത്ത് കുനിഞ്ഞിരുന്നു. പഴകിയ ലാപ്ടോപ്പിന്റെ വെളിച്ചം അവന്റെ ക്ഷീണിച്ച മുഖത്ത് മിന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ റെൻഡറിംഗ് സോഫ്റ്റ്‌വെയർ അപ്പോഴും തുറന്നുകിടന്നു. പൂർത്തിയാകാത്ത ഒരു വില്ലയുടെ മോഡൽ അതിൽ തണുത്തുറഞ്ഞു കിടന്നു. ക്ലയന്റ് ഇല്ല. വർക്കുമില്ല. പൈസയും ഇല്ല.. പുറത്ത്, കറുത്തിരുണ്ട ആകാശത്തിനു കീഴെ തെങ്ങുകൾ മൃദുവായി ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മോട്ടോർ ബൈക്കുകളുടെയും ചായക്കടകളിലെ അടക്കം പറച്ചിലുകളുടെയും ശബ്ദത്താൽ ഒരു കാലത്ത് സജീവമായിരുന്ന കേരളത്തിലെ ആ ഗ്രാമം, ഇപ്പോൾ മന്ദഗതിയിലുള്ള ഓർമ്മ പോലെ നിശ്ചലമായി. കാറ്റിൽ മഴയുടെ ഗന്ധം തങ്ങിനിന്നു, ഒപ്പം മറ്റെന്തോ ഒന്നിന്റെയും - കൂടുതൽ ഭാരമുള്ള ഒന്നിന്റെ. ഭാരമുള്ള നിശബ്ദതയുടെ ഗന്ധം പോലെ. അജിന് രണ്ടുമാസത്തിലേറെയായി ഒരു പെയ്ഡ് പ്രോജക്ടും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. കൊറോണ വൈറസിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ അടക്കം പറച്ചിലുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു. “അതൊരു സാധാരണ പനി മാത്രമല്ലേ,” ഒരു ഹോട്ടൽ സ്യൂട്ടിന്റെ ഇന്റീരിയറിന് ഊഷ്മളമായ വെളിച്ചം കൂട്ടിച്ചേർക്കുമ്പോൾ അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ജോലികൾ നിലച്ചു. ആദ്യം ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്ന്. പിന്നെ കൊച്ചിയിൽ നിന്ന്. പിന്നീട് വലിയ ആഡംബരമൊന്നും വേണ്ടാത്ത, കുറഞ്ഞ ചിലവിലുള്ള റെൻഡറുകൾ മാത്രം ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്ന നാട്ടിലെ ബിൽഡറുടെ പ്രോജക്റ്റുകളും ഇല്ലാതായി. അജിന്റെ 3D വിഷ്വലൈസർ എന്ന ജോലി പേരിന് മാത്രമായി. ഇപ്പോൾ, പുറംലോകം ചുരുങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒന്നൊന്നായി സംസ്ഥാനങ്ങൾ അടച്ചുപൂട്ടി. ട്രെയിനുകൾ നിന്നു. അതിർത്തികൾ അടഞ്ഞു. ആളുകൾ അടക്കം പറച്ചിലുകളിലൂടെ മാത്രം സംസാരിച്ചു. അജിൻ ഷേവ് ചെയ്യുന്നത് നിർത്തി. കൂട്ടുകാരെ വിളിക്കുന്നത് നിർത്തി. മേശയ്ക്കടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഓൾഡ് മങ്കിന്റെ പൊടിപിടിച്ച കുപ്പിയിൽ നിന്ന് അവൻ ഒരു കവിൾ കുടിച്ചു. അത് ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ പോലെ ഉള്ളിൽ പൊള്ളിപ്പിടിച്ചു – പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ ഓർമ്മ. നഗരജീവിതം. കോളേജ്. സ്വപ്‌നങ്ങൾ. സ്കെച്ചപ്പും 3ds മാക്സും പഠിച്ച ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ. റെൻഡറുകൾ നിറഞ്ഞ തന്റെ പെൻഡ്രൈവുമായി എറണാകുളത്തെ ഒരു സ്ഥാപനത്തിലേക്ക് കടന്നുചെന്ന് സഹതാപം നിറഞ്ഞ നോട്ടങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങി പുറത്തിറങ്ങേണ്ടി വന്ന ആ ദിവസം. അജിൻ എന്നും മൃദുലഹൃദയനായിരുന്നു. അമിത മൃദുലഹൃദയൻ. ഭയം അവനെ എപ്പോഴും ഈർപ്പംപോലെ പൊതിഞ്ഞുനിന്നു. ജനക്കൂട്ടത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാനോ, വാദിക്കാനോ, സ്വയം വിപണനം ചെയ്യാനോ അവന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവൻ നിശബ്ദമായി മനോഹരമായ 3D വ്യൂകൾ ഉണ്ടാക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ... ആ സൗന്ദര്യത്തിന് പോലും ആവശ്യക്കാരില്ലാതായി. പുറത്ത് ഇടി മുഴങ്ങി. വരാനിരിക്കുന്ന മൺസൂണിന്റെ ആദ്യ തുള്ളികൾ ഭൂമിയെ ചുംബിച്ചു. അജിന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ എവിടെയോ, ഒരു പഴയ, നിശ്ശബ്ദമായ ഭയം അതിന്റെ കൈകാലുകൾ നിവർത്തി തുടങ്ങി. അജിൻ സ്ക്രോൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ തള്ളവിരൽ വിറച്ചു. റീലുകൾ, മീമുകൾ, വിഷാദമൂകമായ സംഗീതമുള്ള പ്രചോദനാത്മക ഉദ്ധരണികൾ. അവന്റെ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം ഫീഡ് മിഥ്യാബോധങ്ങളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്രയായിരുന്നു - മനോഹരമായ വീടുകൾ, സുവർണ്ണവെളിച്ചം നിറഞ്ഞ കഫേകൾ, ഡിസൈൻ അവാർഡുകൾ, ഉൽപ്പാദനക്ഷമത വർധിപ്പിക്കാനുള്ള വിദ്യകൾ. അവനൊന്നും തോന്നാതെ ഡബിൾ ടാപ്പ് ചെയ്തു. ഫേസ്ബുക്കിൽ, ബിൽഡർ പേജുകൾ പഴയ ചിത്രങ്ങൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്തു: “ജോലി താൽക്കാലികമായി നിർത്തിവെച്ചു. സുരക്ഷിതരായിരിക്കുക.” അവന്റെ ചില പഴയ റെൻഡറുകൾ ക്ലയന്റ് അക്കൗണ്ടുകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു - ക്രെഡിറ്റുകളൊന്നും ഇല്ലാതെ, ഹാഷ്‌ടാഗുകൾ മാത്രം. അവന്റെ സ്വന്തം പേജായ Ajin_Visuals നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. 729 ഫോളോവേഴ്‌സ്. കൂടുതലും പഴയ സഹപാഠികൾ, കുറച്ച് ആർക്കിടെക്റ്റുകൾ, ഒരുപിടി അപരിചിതർ. എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും അവൻ റെൻഡറുകൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ... എന്താണ് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാനുള്ളത്? ഒഴിഞ്ഞ പ്രോജക്റ്റുകളും പഴയ സ്വപ്നങ്ങളുമോ? അവൻ ടാബുകൾ മാറ്റി. 3ds Max തുറന്നു കിടക്കുന്നു. ഒരു കൊമേഴ്സ്യൽ ലോബിയുടെ മോഡൽ പെർസ്പെക്റ്റീവ് വ്യൂവിൽ നിശ്ചലമായി ഇരുന്നു. വൃത്തിയുള്ള ജ്യാമിതി, മികച്ച ടെക്സ്ചറുകൾ, സ്വാഭാവിക വെളിച്ചം. ശാന്തമായൊരു തിളക്കം ആ സൃഷ്ടിക്കുണ്ടായിരുന്നു.