സ്കാരമുഷ്

ചിരിയെന്ന വരവും ലോകം ഭ്രാന്തുപിടിച്ചതാണെന്ന ബോധവുമായാണ് അയാൾ ജനിച്ചത്. പൈതൃകമായി അയാൾക്ക് കിട്ടിയത് അതുമാത്രമായിരുന്നു. അയാളുടെ പിതൃത്വംപോലും അജ്ഞാതമായിരുന്നു, എങ്കിലും ഗവ്രിയാക് ഗ്രാമം അതിനുചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന നിഗൂഢതയുടെ മൂടുപടം എന്നേ നീക്കിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. ആ ബ്രിറ്റനിയിലെ സാധാരണക്കാർ, ഒട്ടും പുതുമയില്ലാത്ത ഒരു കപടബന്ധത്തിൽ കബളിപ്പിക്കപ്പെടാൻ മാത്രം നിഷ്കളങ്കരായിരുന്നില്ല. ഒരു പ്രഭു, പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കാരണമൊന്നുമില്ലാതെ, എവിടെനിന്നോ കൊണ്ടുവന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ തലതൊട്ടപ്പനാണെന്ന് സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും, പിന്നീട് ആ കുട്ടിയുടെ പഠനവും വളർച്ചയും ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഏറ്റവും സാധാരണക്കാരായ ഗ്രാമീണർക്കുപോലും ആ സാഹചര്യം നന്നായി മനസ്സിലാവും. അതുകൊണ്ട്, ആന്ദ്രേ-ലൂയി മൊറോ എന്ന് പേരിട്ട ആ കുട്ടിയും, താഴെ തിങ്ങിക്കൂടിയ ഗ്രാമത്തെ തന്റെ ഉയർന്ന മാളികയിലിരുന്ന് ഭരിക്കുന്ന ഗവ്രിയാക് പ്രഭുവായ ക്വെന്റിൻ ദ് കെർകാദിയൂവും തമ്മിലുള്ള യഥാർത്ഥ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഗവ്രിയാകിലെ നല്ലവരായ ആ ജനങ്ങൾക്ക് യാതൊരു വ്യാമോഹവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആന്ദ്രേ-ലൂയി അക്ഷരം പഠിച്ചത് ഗ്രാമത്തിലെ പള്ളിക്കൂടത്തിൽനിന്നായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് അയാൾ താമസിച്ചത് വൃദ്ധനായ റബൂയെയുടെ കൂടെയായിരുന്നു. മൊസ്യേ ദ് കെർകാദിയൂവിന്റെ കാര്യസ്ഥനായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വത്തുവകകൾ നോക്കിനടത്തിയിരുന്ന ഒരു വക്കീലായിരുന്നു റബൂയെ. പിന്നീട്, പതിനഞ്ചാം വയസ്സിൽ, നിയമം പഠിക്കാനായി അയാളെ പാരിസിലെ ലൂയി ലെ ഗ്രാന്റ് ലൈസിയത്തിലേക്ക് അയച്ചു. ഇപ്പോൾ റബൂയെയോടൊപ്പം പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാനായി അയാൾ മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുകയാണ്. ഇതെല്ലാം അയാളുടെ തലതൊട്ടപ്പനായ മൊസ്യേ ദ് കെർകാദിയൂവിന്റെ ചെലവിലായിരുന്നു. അയാളെ വീണ്ടും റബൂയെയുടെ സംരക്ഷണത്തിലാക്കിയതിലൂടെ, കെർകാദിയൂ അവന്റെ ഭാവിക്കുവേണ്ടി വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുകയാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. തന്റെ ഭാഗത്ത്, ആന്ദ്രേ-ലൂയി കിട്ടിയ അവസരങ്ങളെല്ലാം പരമാവധി മുതലാക്കിയിരുന്നു. ഇരുപത്തിനാലാം വയസ്സിൽ നിങ്ങൾ അയാളെ കാണുന്നത്, ഒരു സാധാരണ തലച്ചോറിൽ ബൗദ്ധികമായ ദഹനക്കേടുണ്ടാക്കാൻ പോന്നത്രയും വിജ്ഞാനം കുത്തിനിറച്ച ഒരു രൂപമായാണ്. തൂസിഡൈഡ്സ് മുതൽ വിജ്ഞാനകോശകാരന്മാർ വരെയും, സെനെക്ക മുതൽ റൂസ്സോ വരെയും മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള ആവേശകരമായ പഠനത്തിലൂടെ, സ്വന്തം വർഗ്ഗത്തിന്റെ പൊതുവായ ഭ്രാന്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ആദ്യകാല ബോധപൂർവ്വമായ ധാരണകളെ അയാൾ അചഞ്ചലമായ ഒരു ബോധ്യമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. അതിനുശേഷം സംഭവബഹുലമായ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ആ അഭിപ്രായത്തിൽനിന്ന് അയാളെ വ്യതിചലിപ്പിച്ചതായി എനിക്ക് കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ല. ശരീരംകൊണ്ട് അയാൾ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു, കഷ്ടിച്ച് ഇടത്തരം പൊക്കം. മെലിഞ്ഞ്, കൂർമ്മബുദ്ധിയുടേതായ മുഖം, തള്ളിനിൽക്കുന്ന മൂക്കും കവിളെല്ലുകളും, തോളറ്റംവരെ എത്തുന്ന ഒതുങ്ങാത്ത കറുത്ത മുടിയും. അയാളുടെ വായ് നീണ്ടതും, ചുണ്ടുകൾ നേർത്തതും, നർമ്മബോധം തുളുമ്പുന്നതുമായിരുന്നു. വിരൂപതയിൽനിന്ന് അയാളെ കഷ്ടിച്ച് രക്ഷിച്ചത്, എപ്പോഴും അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, തിളക്കമുള്ള ഒരിണക്കണ്ണുകളുടെ ശോഭയായിരുന്നു; കറുപ്പെന്നുതന്നെ പറയാവുന്നത്ര ഇരുണ്ട കണ്ണുകൾ. അയാളുടെ മനസ്സിന്റെ വിചിത്രമായ ഗുണത്തെക്കുറിച്ചും, മനോഹരമായി ആശയം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള അപൂർവ്വമായ കഴിവിനെക്കുറിച്ചും, നിർഭാഗ്യവശാൽ വളരെ കുറച്ചേയുള്ളൂവെങ്കിലും, അയാളുടെ എഴുത്തുകൾ—പ്രത്യേകിച്ച് കുമ്പസാരങ്ങൾ—നമുക്ക് ധാരാളം തെളിവുകൾ നൽകുന്നുണ്ട്. തന്റെ പ്രസംഗപാടവത്തെക്കുറിച്ച് അയാൾക്ക് അപ്പോഴും വലിയ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല, റെന്നിലെ ലിറ്റററി ചേംബറിൽ അതിലൂടെ അയാൾ അപ്പോഴേക്കും ഒരു പേരെടുത്തിരുന്നുവെങ്കിലും. സാമൂഹിക ജീവിതത്തിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന പുതിയ തത്ത്വചിന്തകളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനും ചർച്ചചെയ്യാനുമായി ഫ്രാൻസിലെ യുവബുദ്ധിജീവികൾ ഒത്തുകൂടിയിരുന്ന, അക്കാലത്ത് നാട്ടിലെങ്ങും വ്യാപകമായിരുന്ന അത്തരം ക്ലബ്ബുകളിലൊന്നായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ അവിടെ അയാൾ നേടിയ പ്രശസ്തി അത്രയൊന്നും അഭികാമ്യമായിരുന്നില്ല. അയാൾ ഒരു കുസൃതിക്കാരനായിരുന്നു, പരിഹാസിയായിരുന്നു, മനുഷ്യരാശിയുടെ പുനരുദ്ധാരണത്തിനായുള്ള അവരുടെ മഹനീയമായ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ പുച്ഛിച്ചുതള്ളാൻ എപ്പോഴും തയ്യാറായിരുന്നു—അയാളുടെ സഹപ്രവർത്തകർക്ക് അങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്. താൻ സത്യത്തിന്റെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ അവയെ പിടിക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂവെന്നും, അതിൽ പ്രതിബിംബിക്കുമ്പോൾ അവ പരിഹാസ്യമായി തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് തന്റെ തെറ്റല്ലെന്നും അയാൾ വാദിച്ചു. ഇതുകൊണ്ട് അയാൾ നേടിയെടുത്തത് മറ്റുള്ളവരെ പ്രകോപിപ്പിക്കുക എന്നതുമാത്രമായിരുന്നു. അയാളിൽ അവിശ്വാസം വളർന്ന ആ സമിതിയിൽനിന്നുള്ള പുറത്താക്കൽ ഇതിനകംതന്നെ സംഭവിക്കുമായിരുന്നു, പക്ഷേ അയാളുടെ സുഹൃത്തായ ഫിലിപ്പ് ദ് വിൽമോറിൻ അതിന് തടസ്സമായി നിന്നു. റെന്നിലെ ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു വിൽമോറിൻ. ലിറ്റററി ചേംബറിലെ ഏറ്റവും ജനപ്രീതിയുള്ള അംഗങ്ങളിൽ ഒരാളുമായിരുന്നു അയാൾ. ഫ്രാൻസിനുമേൽ അക്കാലത്ത് ഉരുണ്ടുകൂടിയിരുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കൊടുങ്കാറ്റുകളുടെ വാർത്തകളുമായി ഒരു നവംബർ പ്രഭാതത്തിൽ ഗവ്രിയാക്കിലെത്തിയ ഫിലിപ്പിന്, ഉറക്കംതൂങ്ങുന്ന ആ ബ്രെട്ടൻ ഗ്രാമത്തിൽവെച്ച്, തന്റെ ഉള്ളിൽ തിളച്ചുമറിയുകയായിരുന്ന രോഷത്തെ ആളിക്കത്തിക്കാൻ പോന്ന ഒരു സംഭവം കാണാനിടയായി. ഗവ്രിയാക്കിലെ മാബേ എന്നു പേരുള്ള ഒരു കർഷകൻ അന്നു രാവിലെ നദിയുടെ അക്കരെ മ്യൂപോൺ കാടുകളിൽവെച്ച് മാർക്വി ദ് ലാ ടൂർ ദസീറിന്റെ ഒരു വേട്ടസൂക്ഷിപ്പുകാരന്റെ വെടിയേറ്റു മരിച്ചിരുന്നു. ഒരു കെണിയിൽനിന്ന് മയിൽക്കോഴിയെ എടുക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ആ ഹതഭാഗ്യൻ പിടിക്കപ്പെട്ടത്. വേട്ടസൂക്ഷിപ്പുകാരൻ പ്രവർത്തിച്ചതാകട്ടെ, യജമാനന്റെ കർശനമായ നിർദ്ദേശപ്രകാരവും. അത്രയും നിഷ്ഠുരവും ദയയില്ലാത്തതുമായ ആ ദുഷ്പ്രഭുത്വത്തിൽ രോഷാകുലനായി, മൊസ്യേ ദ് വിൽമോറിൻ ഈ വിഷയം മൊസ്യേ ദ് കെർകാദിയൂവിന്റെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. മാബേ ഗവ്രിയാക്കിലെ ഒരു കുടിയാനായിരുന്നു. ആ ക്രൂരകൃത്യം മൂലം വിധവയും അനാഥരുമായിത്തീർന്ന ആ സ്ത്രീക്കും മൂന്നു കുട്ടികൾക്കും അല്പമെങ്കിലും നഷ്ടപരിഹാരം ആവശ്യപ്പെടാൻ ഗവ്രിയാക്കിലെ പ്രഭുവിനെ പ്രേരിപ്പിക്കാമെന്ന് വിൽമോറിൻ ആശിച്ചു.