ഷെർലക് ഹോംസിന്റെ തിരിച്ചുവരവ്

“അതായത്, എനിക്കൊരു മനസ്സാക്ഷിയുണ്ട്, സർ. താങ്കളുടെ പിന്നാലെ ഏന്തിവലിഞ്ഞ് വന്ന ഞാൻ, അങ്ങ് ഈ വീട്ടിലേക്ക് കയറുന്നത് യാദൃശ്ചികമായി കണ്ടു. അപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചു, ആ നല്ല മനുഷ്യനെ ഒന്നു കയറിക്കണ്ട് സംസാരിക്കാമെന്ന്. എന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ അല്പം പരുഷതയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അതിൽ ദുരുദ്ദേശ്യമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നും, എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ പെറുക്കിയെടുക്കാൻ സഹായിച്ചതിന് എനിക്ക് വലിയ നന്ദിയുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹത്തോട് പറയണമെന്ന് തോന്നി.” “അതൊരു നിസ്സാരകാര്യമാണ്,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ആരാണെന്ന് താങ്കൾക്ക് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി എന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ?” “അതായത്, സർ, അതൊരു കടന്നകയറ്റമാവില്ലെങ്കിൽ പറയട്ടെ, ഞാൻ താങ്കളുടെ ഒരയൽക്കാരനാണ്. ചർച്ച് സ്ട്രീറ്റിന്റെ കോണിലുള്ള എന്റെ ചെറിയ പുസ്തകക്കട താങ്കൾക്ക് കാണാനാകും. താങ്കളെ കണ്ടതിൽ എനിക്ക് അതിയായ സന്തോഷമുണ്ട്, ഉറപ്പാണ്. ഒരുപക്ഷേ താങ്കളും പുസ്തകങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്ന ആളായിരിക്കും, സർ. ഇതാ British Birds, Catullus, പിന്നെ The Holy War—ഓരോന്നും വലിയ ലാഭമാണ്. ഒരു അഞ്ച് പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിയാൽ ആ രണ്ടാമത്തെ തട്ടിലെ വിടവ് അങ്ങ് നികത്താം. അതൊരു വൃത്തികേടായി തോന്നുന്നില്ലേ, സർ?” എന്റെ പിന്നിലെ അലമാരയിലേക്ക് നോക്കാനായി ഞാൻ തലതിരിച്ചു. ഞാൻ തിരികെ മുഖമുയർത്തിയപ്പോൾ, എന്റെ പഠനമുറിയിലെ മേശയ്ക്കപ്പുറം ഷെർലക് ഹോംസ് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു, ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ പരിപൂർണ്ണമായ അവിശ്വസനീയതയോടെ അദ്ദേഹത്തെ തുറിച്ചുനോക്കി, എന്നിട്ട്, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായും അവസാനമായും ഞാൻ ബോധംകെട്ട് വീണിരിക്കണം. എന്റെ കൺമുന്നിൽ ഒരു ചാരനിറത്തിലുള്ള മൂടൽമഞ്ഞ് ചുറ്റിവളഞ്ഞത് തീർച്ചയാണ്, അത് തെളിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ കോളറിന്റെ അറ്റങ്ങൾ അഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നതും ചുണ്ടുകളിൽ ബ്രാൻഡിയുടെ തരിപ്പുള്ള രുചി തങ്ങിനിൽക്കുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു. ഹോംസ് കയ്യിലൊരു ഫ്ലാസ്കുമായി എന്റെ കസേരയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എന്റെ പ്രിയ വാട്സൺ,” ആ ചിരപരിചിതമായ ശബ്ദം പറഞ്ഞു, “ഞാൻ നിന്നോട് ആയിരം തവണ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. നിന്നെ ഇത് ഇത്രയധികം ബാധിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.” ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. “ഹോംസ്!” ഞാൻ അലറി. “ഇത് സത്യമായും താങ്കൾ തന്നെയാണോ? താങ്കൾ ജീവനോടെയുണ്ടെന്നോ? ആ ഭയാനകമായ ഗർത്തത്തിൽ നിന്നും കയറി രക്ഷപ്പെടാൻ താങ്കൾക്ക് സാധിച്ചുവോ?” “ഒരു നിമിഷം,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ മാത്രം താങ്കൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടോ? എന്റെ ഈ അനാവശ്യമായ നാടകീയമായ പ്രത്യക്ഷപ്പെടൽ താങ്കൾക്ക് വലിയൊരു ഞെട്ടലുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.” “എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല, പക്ഷേ ഹോംസ്, സത്യമായും എനിക്കെന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. ദൈവമേ! താങ്കൾ—മറ്റാരെക്കാളുമുപരി താങ്കൾ—എന്റെ പഠനമുറിയിൽ നിൽക്കുന്നുവെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ!” ഞാൻ വീണ്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുപ്പായക്കൈയിൽ പിടിച്ചു, അതിനടിയിലെ മെലിഞ്ഞുറച്ച പേശികളുള്ള കരം എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു. “എന്തായാലും താങ്കളൊരു പ്രേതമല്ല,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തേ, താങ്കളെ വീണ്ടും കണ്ടതിൽ എനിക്ക് അതിയായ സന്തോഷമുണ്ട്. ഇരിക്കൂ, എന്നിട്ട് പറയൂ, ആ ഭീകരമായ കൊക്കയിൽ നിന്നും എങ്ങനെയാണ് താങ്കൾ ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടതെന്ന്.” അദ്ദേഹം എനിക്ക് എതിർവശത്തായി ഇരുന്നു, എന്നിട്ട് തന്റെ പഴയ അതേ നിസ്സംഗഭാവത്തോടെ ഒരു സിഗരറ്റിന് തീകൊളുത്തി. ആ പുസ്തകവ്യാപാരിയുടെ പഴകിമുഷിഞ്ഞ ഫ്രോക്ക് കോട്ടായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഷം, എന്നാൽ ആ വേഷപ്പകർച്ചയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ—ഒരു കെട്ട് നരച്ച മുടിയും കുറെ പഴയ പുസ്തകങ്ങളും—മേശപ്പുറത്ത് ഒരു കൂമ്പാരമായിക്കിടന്നിരുന്നു. ഹോംസ് പഴയതിലും മെലിഞ്ഞും കൂടുതൽ കൂർമ്മതയുള്ളവനായും കാണപ്പെട്ടു, പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരുന്തിന്റേതുപോലുള്ള മുഖത്തെ മരിച്ചപോലുള്ള ആ വെളുപ്പ് രാശി, അടുത്തകാലത്തൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം അത്ര ആരോഗ്യകരമായിരുന്നില്ലെന്ന് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഒന്ന് കയ്യും കാലും നിവർത്താൻ കഴിഞ്ഞതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്, വാട്സൺ,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “എന്നെപ്പോലെ പൊക്കമുള്ള ഒരാൾക്ക് മണിക്കൂറുകളോളം ഒരടിയോളം കുനിഞ്ഞു നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് അത്ര നിസ്സാരകാര്യമല്ല. ഇനി, എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തേ, ഈ വിശദീകരണങ്ങളിലേക്ക് വരാം. നിങ്ങളുടെ സഹകരണമുണ്ടെങ്കിൽ, കഠിനവും അപകടകരവുമായ ഒരു രാത്രിയിലെ ദൗത്യം നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. ആ ദൗത്യം പൂർത്തിയായ ശേഷം എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നതാവും ഒരുപക്ഷേ കൂടുതൽ ഉചിതം.” “എനിക്ക് ആകാംഷ സഹിക്കാൻ വയ്യ. എനിക്കിപ്പോൾ കേൾക്കാനാണ് കൂടുതൽ താല്പര്യം.” “ഇന്നു രാത്രി എന്റെ കൂടെ വരുമല്ലോ?” “താങ്കൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോൾ, ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തേക്ക്.” “തീർച്ചയായും, ഇത് ആ പഴയ നാളുകൾ പോലെ തന്നെയിരിക്കുന്നു. നമുക്ക് പോകേണ്ടതിന് മുൻപ് ഒരല്പം അത്താഴം കഴിക്കാനുള്ള സമയമുണ്ടാകും. അപ്പോൾ, ആ ഗർത്തത്തിന്റെ കാര്യമെടുത്താൽ, അതിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കാൻ എനിക്ക് കാര്യമായ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഉണ്ടായില്ല, കാരണം വളരെ ലളിതമാണ്—ഞാനൊരിക്കലും അതിനകത്ത് വീണിട്ടേയില്ല.” “അപ്പോൾ നിങ്ങൾ അതിൽ പെട്ടിരുന്നില്ലേ?” “ഇല്ല വാട്സൺ, ഞാനൊരിക്കലും അതിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. നിങ്ങൾക്കെഴുതിയ എന്റെ കുറിപ്പ് തികച്ചും സത്യസന്ധമായിരുന്നു. സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്ക് നയിച്ചിരുന്ന ആ ഇടുങ്ങിയ വഴിയിൽ അന്തരിച്ച പ്രൊഫസർ മൊറിയാർട്ടിയുടെ ദുശ്ശകുനം പോലുള്ള രൂപം നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് എനിക്ക് ഏതാണ്ട് ഉറപ്പായിരുന്നു. അയാളുടെ ചാരനിറമുള്ള കണ്ണുകളിൽ ഒരൊത്തുതീർപ്പിനും വഴങ്ങാത്ത ഒരു ലക്ഷ്യം ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തു. അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ അയാളുമായി ഏതാനും വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുകയും, പിന്നീട് നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ആ ചെറിയ കുറിപ്പെഴുതാൻ അയാളുടെ മാന്യമായ അനുവാദം വാങ്ങുകയും ചെയ്തു. എന്റെ സിഗരറ്റ് പെട്ടിക്കും വടിക്കുമൊപ്പം ഞാനത് അവിടെ വെച്ചു, എന്നിട്ട് ആ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു, മൊറിയാർട്ടി എന്റെ തൊട്ടുപിന്നാലെയും. വഴിയുടെ അറ്റത്തെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഗതിമുട്ടി നിന്നു. അയാൾ ആയുധമൊന്നും എടുത്തില്ല, പക്ഷേ എന്റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്ത് തന്റെ നീണ്ട കൈകൾകൊണ്ട് എന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. തന്റെ കളി കഴിഞ്ഞെന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു, എന്നോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുക എന്നതുമാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ ഒരേയൊരു വ്യഗ്രത. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ വക്കിൽ ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ആടിയുലഞ്ഞു. എങ്കിലും, ബാരിറ്റ്സു അഥവാ ജാപ്പനീസ് മൽപ്പിടുത്ത രീതിയെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് അല്പം അറിവുണ്ടായിരുന്നു, അത് ഒന്നിലധികം തവണ എനിക്ക് വളരെ പ്രയോജനപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്. ഞാൻ അയാളുടെ പിടിയിൽ നിന്നും വഴുതിമാറി, അയാൾ ഭീകരമായി അലറിക്കൊണ്ട് കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ഭ്രാന്തമായി കാലിട്ടടിക്കുകയും ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് ശൂന്യതയിൽ മാന്തിപ്പറിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ അത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും അയാൾക്ക് നിലയുറപ്പിക്കാനായില്ല, അയാൾ താഴേക്ക് പതിച്ചു. അഗാധതയുടെ വക്കിലേക്ക് മുഖം കുനിച്ച്, അയാൾ ഒരുപാട് ദൂരം താഴേക്ക് പോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. പിന്നീട് ഒരു പാറയിലിടിച്ച് തെറിച്ചുപോയി, വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു.”