നിധിദ്വീപ്

ട്രെലോണി പ്രഭുവും, ഡോക്ടർ ലൈവ്‌സിയും, മറ്റ് മാന്യദേഹങ്ങളും ട്രെഷർ ഐലന്റിനെ കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ വിവരങ്ങളും തുടക്കം മുതൽ ഒടുക്കം വരെ എഴുതിവെക്കാൻ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദ്വീപിന്റെ സ്ഥാനം ഒഴികെ മറ്റൊന്നും ഞാൻ മറച്ചുവെക്കുന്നില്ല; അവിടെ ഇന്നും വീണ്ടെടുക്കാത്ത നിധി അവശേഷിക്കുന്നു എന്നത് കൊണ്ടുമാത്രമാണത്. അങ്ങനെ, കർത്താവിന്റെ കൃപ നിറഞ്ഞ 17— ആം ആണ്ടിൽ ഞാൻ എന്റെ പേന കൈക്കലാക്കുന്നു. എന്റെ പിതാവ് 'അഡ്മിറൽ ബെൻബോ' സത്രം നടത്തിയിരുന്ന, മുഖത്ത് വാൾത്തഴമ്പുള്ള ആ പഴയ തവിട്ടുനിറക്കാരനായ നാവികൻ ആദ്യമായി ഞങ്ങളുടെ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെ അഭയം തേടിയ ആ കാലത്തിലേക്ക് ഞാൻ തിരികെ പോകുന്നു. ഇന്നലെ നടന്നത് പോലെ എനിക്കത് ഓർമ്മയുണ്ട്. ഒരു കൈവണ്ടിയിൽ തന്റെ കടൽപ്പെട്ടിയുമായി അയാൾ സത്രത്തിന്റെ വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുകയായിരുന്നു—ഉയരമുള്ള, ശക്തനായ, തവിട്ടുനിറമുള്ള ഒരാൾ. അഴുക്കുപുരണ്ട നീല കോട്ടിന്റെ തോളിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന ടാർ പുരട്ടിയ പകുത്തു കെട്ടിയ മുടി; കറുത്ത പൊട്ടിയ നഖങ്ങളുള്ള, മുറിപ്പാടുകൾ നിറഞ്ഞ കൈകൾ; ഒരു കവിളിലാകെ വിളറിയ വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള വാൾത്തഴമ്പ്. സത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള ഉൾക്കടൽ നോക്കി അയാൾ ചൂളം വിളിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്. പിന്നീട് അയാൾ ആ പഴയ കടൽപാട്ട് ഉച്ചത്തിൽ പാടി: “മരിച്ചവന്റെ പെട്ടിക്ക് മേൽ പതിനഞ്ച് പേർ— യോ-ഹോ-ഹോ, പിന്നെയൊരു കുപ്പി റമ്മും!” കപ്പലിലെ നങ്കൂരമുയർത്തുന്ന ചക്രം തിരിക്കുമ്പോൾ പാടിപ്പഴകിയതും തകർന്നതുമായ ഒരു പതറിയ ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു ആ പാട്ട്. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വടി കൊണ്ട് അയാൾ വാതിലിൽ മുട്ടി. എന്റെ പിതാവ് വന്നപ്പോൾ പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് റമ്മിന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. റം കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, ഒരു രസജ്ഞനെപ്പോലെ രുചി ആസ്വദിച്ച്, ചുറ്റുമുള്ള മലയിടുക്കുകളിലേക്കും ഞങ്ങളുടെ സത്രത്തിന്റെ ബോർഡിലേക്കും നോക്കി അയാൾ അത് സാവധാനം കുടിച്ചു തീർത്തു. “ഇതൊരു സൗകര്യപ്രദമായ ഇടമാണല്ലോ,” ഒടുവിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു; “നല്ലൊരു മദ്യശാല. ഇവിടെ തിരക്കുണ്ടോ ചങ്ങാതീ?” തിരക്ക് വളരെ കുറവാണെന്നും അതൊരു കഷ്ടമാണെന്നും എന്റെ പിതാവ് മറുപടി നൽകി. “എങ്കിൽ ശരി,” അയാൾ പറഞ്ഞു, “ഇതെനിക്ക് പറ്റിയ ഇടമാണ്. എടാ ചങ്ങാതീ,” വണ്ടി തള്ളിക്കൊണ്ടുവന്നവനോട് അയാൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു; “ഇതൊന്ന് അടുപ്പിച്ചു നിർത്തി എന്റെ പെട്ടി മുകളിലേക്ക് കയറ്റാൻ സഹായിക്ക്. ഞാൻ ഇവിടെ കുറച്ചുനാൾ കാണും. ഞാനൊരു പാവം മനുഷ്യനാണ്; എനിക്ക് വേണ്ടത് റമ്മും പന്നിയിറച്ചിയും മുട്ടയുമാണ്, പിന്നെ കപ്പലുകൾ വരുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാൻ മുകളിലെ ആ കുന്നും. നിങ്ങൾ എന്നെ എന്ത് വിളിക്കണം എന്നാണോ? നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ 'ക്യാപ്റ്റൻ' എന്ന് വിളിക്കാം. ഓ, നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം എനിക്ക് മനസ്സിലായി—ദാ പിടിച്ചോ”; അയാൾ വാതിൽക്കലേക്ക് മൂന്നോ നാലോ സ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. “ഇത് തീരുന്നത് എപ്പോഴാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി,” ഒരു കമാൻഡറെപ്പോലെ ഗൗരവത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മോശമായിരുന്നെങ്കിലും, സംസാരിക്കുന്ന രീതി പരുക്കനാണെങ്കിലും, ഒരു സാധാരണ നാവികനെപ്പോലെയല്ല അയാൾ കാണപ്പെട്ടത്; മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ ഭരിക്കാനും ശിക്ഷിക്കാനും ശീലിച്ച ഒരു കപ്പൽത്തലവനെപ്പോലെയായിരുന്നു. സത്രത്തിന് സമീപം തനിയെ ഇരിക്കാൻ പറ്റിയ ഇടം അന്വേഷിച്ചാണ് അയാൾ അവിടെ എത്തിയതെന്ന് വണ്ടിക്കാരൻ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളുടെ അതിഥിയെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് അത്രമാത്രം. അയാൾ പതിവായി വളരെ മിതഭാഷിയായിരുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ ഒരു പിച്ചള ദൂരദർശിനിയുമായി അയാൾ ഉൾക്കടലിന് ചുറ്റുമോ കുന്നിൻ മുകളിലോ കറങ്ങിനടക്കും; വൈകുന്നേരം മുഴുവൻ സത്രത്തിലെ സ്വീകരണമുറിയിൽ നെരിപ്പോടിന് അരികിലിരുന്ന് കടുപ്പമേറിയ റമ്മും വെള്ളവും കുടിക്കും. മിക്കവാറും ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ അയാൾ മുതിരില്ല; ആരെങ്കിലും അങ്ങോട്ട് സംസാരിച്ചാൽ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി ഒരു കാഹളം പോലെ മൂക്കിലൂടെ ശ്വാസം വിടും. അയാളെ അയാളുടെ വഴിക്ക് വിടുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് ഞങ്ങളും സത്രത്തിൽ വരുന്നവരും വേഗത്തിൽ പഠിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും ഉലാത്താൻ പോയി വരുമ്പോൾ, ആരെങ്കിലും കപ്പൽയാത്രക്കാർ ഈ വഴി പോയോ എന്ന് അയാൾ തിരക്കുമായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ തന്റേതുപോലെയുള്ള മനുഷ്യരുടെ കൂട്ട് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണോ ഇതെന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതിയെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവരെ ഒഴിവാക്കാനാണ് അയാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് വൈകാതെ ബോധ്യപ്പെട്ടു. കടലോര പാതയിലൂടെ ബ്രിസ്റ്റോളിലേക്ക് പോകുന്ന നാവികർ വല്ലപ്പോഴും അഡ്മിറൽ ബെൻബോയിൽ തങ്ങിയാൽ, മുറിയിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ കർട്ടൻ ഇട്ട വാതിലിലൂടെ അവരെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കുമായിരുന്നു; അത്തരം ആളുകൾ ഉള്ളപ്പോൾ അയാൾ ഒരു എലിയെപ്പോലെ നിശ്ശബ്ദനാകുമെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതിലൊരു രഹസ്യവുമില്ലായിരുന്നു; കാരണം ഒരു തരത്തിൽ ഞാനും അയാളുടെ ഭയത്തിൽ പങ്കാളിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അയാൾ എന്നെ മാറ്റി നിർത്തി, “ഒറ്റക്കാലുള്ള ഒരു നാവികൻ” വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കണമെന്നും, അയാൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാലുടൻ വിവരം അറിയിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ് എല്ലാ മാസവും ഒന്നാം തീയതി ഒരു വെള്ളി നാല് പെൻസ് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. പലപ്പോഴും മാസാവസാനം ഞാൻ ശമ്പളം ചോദിക്കുമ്പോൾ അയാൾ മൂക്കിലൂടെ ശ്വാസം വിട്ട് എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കുമായിരുന്നു; എങ്കിലും ആ ആഴ്ച തീരുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾക്ക് മനസ്താപം വരികയും, എനിക്ക് നാല് പെൻസ് നൽകി “ഒറ്റക്കാലുള്ള നാവികനെ” ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള ഉത്തരവ് ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ആ മനുഷ്യരൂപം എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ എത്രമാത്രം വേട്ടയാടി എന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. കാറ്റും കോളുമായാൽ ആ ഒറ്റക്കാലൻ ആയിരം രൂപങ്ങളിൽ എന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. ചിലപ്പോൾ കാൽ മുട്ടുവെച്ച് മുറിച്ച നിലയിൽ, ചിലപ്പോൾ ഇടുപ്പുവെച്ച്; മറ്റു ചിലപ്പോൾ ശരീരത്തിന് നടുവിൽ ഒറ്റക്കാലുള്ള ഒരു ഭീകരജീവിയായി അവൻ മാറും. വേലികൾക്കും തോടുകൾക്കും മുകളിലൂടെ അവൻ എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു. ആ മാസശമ്പളത്തിന് പകരം ഇത്തരം ക്രൂരമായ ഭാവനകളിലൂടെ ഞാൻ വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു.