ഷെർലക് ഹോംസിന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ

“ഡോക്ടർ വാട്സൺ, എനിക്ക് പോകേണ്ടി വരുമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്,” ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് ഇരുന്നപ്പോൾ ഹോംസ് പറഞ്ഞു. “പോകാനോ! എങ്ങോട്ട്?” “ഡാർട്ട്മൂറിലേക്ക്; കിങ്സ് പൈലൻഡിലേക്ക്.” എനിക്ക് അതിൽ ഒട്ടും അത്ഭുതം തോന്നിയില്ല. സത്യത്തിൽ, ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ ഒരറ്റം മുതൽ മറ്റേയറ്റം വരെ ആളുകൾ ചർച്ച ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ അസാധാരണമായ കേസിൽ അദ്ദേഹം എന്തുകൊണ്ട് ഇതുവരെ ഇടപെട്ടില്ല എന്ന് മാത്രമാണ് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ തല മാറോടടുക്കി, പുരികങ്ങൾ ചുളിച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ പൈപ്പിൽ ഏറ്റവും കടുപ്പമേറിയ കറുത്ത പുകയില മാറിമാറി നിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവൻ, എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കോ വാക്കുകൾക്കോ ഒന്നിനും തന്നെ ചെവി തന്നതുമില്ല. പത്ര ഏജന്റ് കൊണ്ടുത്തന്ന എല്ലാ പത്രങ്ങളുടെയും പുതിയ പതിപ്പുകൾ അവൻ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ച ശേഷം മുറിക്കുള്ളിലെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവൻ തികച്ചും നിശബ്ദനായിരുന്നിട്ടുകൂടി, എന്തൊന്നിനെക്കുറിച്ചാണ് അവൻ ഇത്രയധികം ആലോചിച്ചുകൂട്ടുന്നതെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. വെസെക്സ് കപ്പിലെ മുൻനിരക്കാരനായ കുതിരയുടെ വിചിത്രമായ അപ്രത്യക്ഷമാകലും, അതിന്റെ പരിശീലകന്റെ ദാരുണമായ കൊലപാതകവും—ഇതൊന്നുമാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ വിശകലന ബുദ്ധിയെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ തക്കവണ്ണം പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിലുള്ള ഒരേയൊരു പ്രശ്നം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ സംഭവസ്ഥലത്തേക്ക് തിരിക്കാനുള്ള തന്റെ തീരുമാനം അവൻ പെട്ടെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, അത് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതും അതേസമയം ആഗ്രഹിച്ചതുമായ ഒരു കാര്യം മാത്രമായിരുന്നു. “ഞാൻ കൂടെ വരുന്നത് നിനക്കൊരു തടസ്സമാകില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെയൊപ്പം വരാൻ എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമേയുള്ളൂ,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വാട്സൺ, നീ കൂടെ വരുന്നത് എന്നോട് ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു ഉപകാരമായിരിക്കും. നിന്റെ സമയം ഒട്ടും വെറുതെയാകില്ല എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്; കാരണം, ഈ കേസിനെ തികച്ചും സവിശേഷമായ ഒന്നാക്കി മാറ്റാൻ പോന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്. പാഡിങ്ടണിൽ നിന്നുള്ള ട്രെയിൻ പിടിക്കാൻ കൃത്യം സമയമേ നമുക്ക് മുന്നിലുള്ളൂ എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വിശദമായി ഞാൻ പറയാം. നിന്റെ ആ മികച്ച ഫീൽഡ് ഗ്ലാസ്സ് കൂടി കൂടെ കരുതുകയാണെങ്കിൽ നീ എന്നോട് ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു സഹായമായിരിക്കും.” അങ്ങനെ ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂറിന് ശേഷം, എക്സെറ്ററിലേക്ക് അതിവേഗം കുതിച്ചുപാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് ട്രെയിൻ മുറിയുടെ കോണിൽ ഞാൻ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇരുവശത്തും ചെവികൾ മൂടുന്ന തരത്തിലുള്ള യാത്രാത്തൊപ്പി ധരിച്ച ഷെർലക് ഹോംസാകട്ടെ, തന്റെ മൂർച്ചയേറിയതും ആവേശഭരിതവുമായ മുഖത്തോടെ, പാഡിങ്ടണിൽ നിന്നും വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ പുതിയ പത്രക്കെട്ടുകളിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കണ്ണോടിക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ റീഡിങ് നഗരവും കടന്ന് ഏറെ ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയ ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം ആ പത്രങ്ങളിലെ അവസാനത്തേതും സീറ്റിനടിയിലേക്ക് തള്ളിവെച്ച്, എനിക്ക് നേരെ തന്റെ സിഗാർ കേസ് നീട്ടിയത്. “നമ്മൾ നല്ല വേഗതയിലാണ് പോകുന്നത്,” ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “നിലവിൽ നമ്മുടെ വേഗത മണിക്കൂറിൽ അമ്പത്തിമൂന്നര മൈലാണ്.” “കാൽ മൈൽ ദൂരം സൂചിപ്പിക്കുന്ന നാഴികക്കല്ലുകൾ ഒന്നും എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടില്ലല്ലോ,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ഞാനും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പക്ഷേ, ഈ റെയിൽവേ ലൈനിലെ ടെലിഗ്രാഫ് പോസ്റ്റുകൾ തമ്മിൽ അറുപത് വാര അകലമാണുള്ളത്, അതുകൊണ്ട് തന്നെ കണക്കുകൂട്ടൽ വളരെ ലളിതമാണ്. ജോൺ സ്ട്രാക്കറുടെ കൊലപാതകത്തെക്കുറിച്ചും സിൽവർ ബ്ലേസിന്റെ കാണാതാകലിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിവരങ്ങൾ നീ നോക്കിക്കാണുമല്ലോ?” “ടെലിഗ്രാഫിലും ക്രോണിക്കിളിലും വന്ന വാർത്തകൾ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.” “പുതിയ തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, നിലവിലുള്ള വിവരങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി വേർതിരിച്ചറിയാൻ യുക്തിചിന്തയുടെ കല ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വരുന്ന കേസുകളിൽ ഒന്നാണിത്,” അവൻ പറഞ്ഞു. “ഈ ദുരന്തം അത്രമേൽ അസാധാരണവും, ദുരൂഹത നിറഞ്ഞതും, ഒട്ടനവധി ആളുകളെ വ്യക്തിപരമായി ബാധിക്കുന്നതുമാണ്; അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഊഹാപോഹങ്ങളുടെയും അനുമാനങ്ങളുടെയും സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെയും ഒരു അതിപ്രസരം കൊണ്ട് നമ്മൾ ബുദ്ധിമുട്ടുകയാണ്. സിദ്ധാന്തക്കാരുടെയും പത്രക്കാരുടെയും പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വെച്ച വിവരണങ്ങളിൽ നിന്നും, തികച്ചും നിഷേധിക്കാനാവാത്ത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ ആ ഒരു അടിത്തറയെ വേർതിരിച്ചെടുക്കുക എന്നതാണ് ഇതിലെ പ്രധാന ബുദ്ധിമുട്ട്. അങ്ങനെ തികച്ചും വിശ്വസനീയമായ ആ അടിത്തറയിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ട്, അതിൽ നിന്നും എന്ത് നിഗമനങ്ങളിലാണ് എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുക എന്നും, ഈ രഹസ്യച്ചുരുളഴിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന നിർണ്ണായകമായ ആ പ്രത്യേക കാര്യങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നും കണ്ടെത്തേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ്. ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരം, കുതിരയുടെ ഉടമസ്ഥനായ കേണൽ റോസിൽ നിന്നും, കേസ് അന്വേഷിക്കുന്ന ഇൻസ്പെക്ടർ ഗ്രിഗറിയിൽ നിന്നും ഈ കേസിൽ സഹകരിക്കണമെന്ന് അഭ്യർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് എനിക്ക് ടെലഗ്രാമുകൾ ലഭിച്ചിരുന്നു.” “ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരമോ!” ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “ഇന്നിപ്പോൾ വ്യാഴാഴ്ച രാവിലെയുമായി. നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്നലെത്തന്നെ അങ്ങോട്ട് പോകാതിരുന്നത്?” “കാരണം, എനിക്കൊരു വലിയ അബദ്ധം പറ്റി, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വാട്സൺ—നിന്റെ സ്മരണക്കുറിപ്പുകളിലൂടെ മാത്രം എന്നെ അറിയുന്ന ആളുകൾ വിചാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ തവണ എനിക്ക് ഇത്തരം അബദ്ധങ്ങൾ സംഭവിക്കാറുണ്ട് എന്നതാണ് സത്യം. ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ ഒരു കുതിരയെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഡാർട്ട്മൂറിന്റെ വടക്കുഭാഗം പോലെ ഇത്രയും ജനവാസം കുറഞ്ഞ ഒരു സ്ഥലത്ത്, അധികകാലം ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്താൻ കഴിയും എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കുതിരയെ കണ്ടെത്തിയെന്നോ, അതിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയവൻ തന്നെയാണ് ജോൺ സ്ട്രാക്കറുടെ കൊലപാതകിയെന്നോ ഉള്ള വാർത്ത ഏതു നിമിഷവും കേൾക്കാമെന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ ഇന്നലെ ഓരോ മണിക്കൂറും കാത്തിരുന്നത്. എന്നാൽ, മറ്റൊരു പുലരി കൂടി വന്നിട്ടും, ഫിറ്റ്സ്റോയ് സിംപ്സൺ എന്ന യുവാവിന്റെ അറസ്റ്റിനപ്പുറം മറ്റൊന്നും നടന്നിട്ടില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോഴാണ് ഞാൻ തന്നെ രംഗത്തിറങ്ങേണ്ട സമയമായി എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയത്. എങ്കിലും, ചില കാര്യങ്ങളിൽ ഇന്നലത്തെ ദിവസം ഒട്ടും പാഴായിപ്പോയിട്ടില്ല എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്.”