കടൽപ്പരുന്ത്

സർ ഒലിവർ ട്രെസിലിയൻ പെനാരോയിലെ ആ മനോഹരമായ ഭവനത്തിന്റെ വിശാലമായ ഊണുമുറിയിൽ സ്വസ്ഥനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഖേദകരമായ ഓർമ്മകൾ അവശേഷിപ്പിച്ച് കടന്നുപോയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവിന്റെ സംരംഭകത്വത്തിനും, പ്രശസ്തനായ ടോറിജിയാനിയുടെ സഹായികളിൽ ഒരാളായി അരനൂറ്റാണ്ട് മുൻപ് ഇംഗ്ലണ്ടിലെത്തിയ ബഗ്നോളോ എന്ന ഇറ്റാലിയൻ എഞ്ചിനീയറുടെ വൈദഗ്ധ്യത്തിനും കരവിരുതിനും അദ്ദേഹം ആ വീടിനോട് കടപ്പെട്ടിരുന്നു. കോൺവാളിന്റെ അത്രയും വിദൂരമായ ഒരു കോണിൽ, അമ്പരപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ അസാധാരണവും ഇറ്റാലിയൻ ശൈലിയിലുള്ളതുമായ ആ ഭവനം, അതിന്റെ നിർമ്മാണകഥയോടൊപ്പം, ഇവിടെ ഒരു വാക്ക് അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. തന്റെ അതുല്യമായ കലാപരമായ കഴിവുകളോടൊപ്പം കലഹപ്രിയവും പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതുമായ ഒരു സ്വഭാവവും കൂടിച്ചേർന്ന ഇറ്റലിക്കാരനായ ബഗ്നോളോയ്ക്ക്, സൗത്ത്‌വാർക്കിലെ ഒരു മദ്യശാലയിലുണ്ടായ ഒരു വഴക്കിനിടയിൽ ഒരാളെ കൊല്ലുന്ന ദുര്യോഗമുണ്ടായി. അതിന്റെ ഫലമായി അയാൾ ആ പട്ടണം വിട്ടോടി. ആ കൊലപാതകത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വെപ്രാളപ്പെട്ട ആ ഓട്ടത്തിനിടയിൽ, ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്ത് എത്താറാവുന്നതുവരെ അയാൾ ഒന്നുനിന്നുപോലുമില്ല. ഏത് സാഹചര്യത്തിലാണ് അയാൾ ട്രെസിലിയന്റെ പിതാവുമായി പരിചയപ്പെട്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. എന്നാൽ ആ കൂടിക്കാഴ്ച അവർ ഇരുവർക്കും വളരെ യോജിച്ച സമയത്തായിരുന്നു എന്നത് ഉറപ്പാണ്. എല്ലാത്തരം തെമ്മാടികളോടും ഒരു പ്രത്യേക മമതയുണ്ടായിരുന്നെന്ന് തോന്നുന്ന റാൽഫ് ട്രെസിലിയൻ, നാടുവിട്ടോടിയ ആൾക്ക് അഭയം നൽകി; അതിന് പ്രത്യുപകാരമായി ബഗ്നോളോ, ജീർണ്ണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പെനാരോയിലെ ആ മരവീട് പുനർനിർമ്മിക്കാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. ആ ജോലി ഏറ്റെടുത്ത ശേഷം, ഒരു യഥാർത്ഥ കലാകാരന്റെ എല്ലാ ആവേശത്തോടും കൂടി അയാൾ അതിൽ മുഴുകി. ആ പ്രാകൃതമായ കാലഘട്ടത്തിലും അപരിഷ്കൃതമായ പ്രദേശത്തും ഒരു വിസ്മയമായിരുന്ന, മനോഹരമായ ഒരു വാസസ്ഥലം അയാൾ തന്റെ രക്ഷകനുവേണ്ടി നിർമ്മിച്ചു. മെസ്സർ ടോറിജിയാനിയുടെ യോഗ്യനായ സഹപ്രവർത്തകനും കഴിവുറ്റ എഞ്ചിനീയറുമായ അയാളുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ, പാകമായ ചുവന്ന ഇഷ്ടികകൾകൊണ്ടുള്ള പ്രൗഢമായ ഒരു ഇരുനിലമാളിക അവിടെ ഉയർന്നുവന്നു. തൂണുകളുള്ള ഓരോ മുൻഭാഗത്തും, താഴെത്തട്ട് മുതൽ മുകൾത്തട്ട് വരെ ഉയർന്നുനിന്ന ഭീമാകാരമായ ജനലുകളിലൂടെ വെളിച്ചവും സൂര്യരശ്മികളും അകത്തേക്ക് പ്രവഹിച്ചു. പ്രധാന വാതിൽ, പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്ന ഒരു ഭാഗത്തായിരുന്നു. അതിനുമുകളിൽ വലിയൊരു ബാൽക്കണിയുണ്ടായിരുന്നു. അതിനെല്ലാം മുകളിലായി, അസാധാരണമായ ചാരുതയോടെ തൂണുകളുള്ള ഒരു മുകൾപ്പടി സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു. അതിപ്പോൾ വള്ളിച്ചെടികളുടെ പച്ചപ്പുതപ്പുകൊണ്ട് ഭാഗികമായി മൂടിയിരിക്കുന്നു. ചുട്ടെടുത്ത ചുവന്ന ഓടുകൾ പാകിയ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ, കൂറ്റൻ പിരിയുള്ള ചിമ്മിനികൾ ഗാംഭീര്യത്തോടെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുനിന്നു. എന്നാൽ പെനാരോയുടെ—അതായത്, ബഗ്നോളോയുടെ ഭാവനാസമ്പന്നമായ തലച്ചോറിൽ പിറന്ന പുതിയ പെനാരോയുടെ—പ്രൗഢി, പെനാരോ മുനമ്പിന് മുകളിലെ കുന്നിൻപുറത്തുണ്ടായിരുന്ന പഴയ വീടിനുചുറ്റുമുള്ള കാടുപിടിച്ച സ്ഥലത്ത് നിർമ്മിച്ചെടുത്ത ആ പൂന്തോട്ടമായിരുന്നു. ബഗ്നോളോയുടെ അധ്വാനത്തോടൊപ്പം കാലവും പ്രകൃതിയും അവയുടേതായ സംഭാവനകൾ നൽകി. ബഗ്നോളോയാണ് ആ മനോഹരമായ നടപ്പാതകൾ വെട്ടിയൊരുക്കിയത്; മൂന്ന് തട്ടുകളെ വേർതിരിക്കുന്ന ആ പ്രൗഢമായ കൈവരികളും അവയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന മനോഹരമായ പടിക്കെട്ടുകളും നിർമ്മിച്ചത്. ആ നീരുറവയുടെ രൂപകൽപ്പന അയാളുടേതായിരുന്നു. അതിന് മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്ന ഗ്രാനൈറ്റിലുള്ള വനദേവന്റെ രൂപവും, ഇരുണ്ട പച്ചപ്പിനിടയിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന മാർബിളിൽ തീർത്ത ഒരു ഡസനോളം വരുന്ന ജലദേവതകളുടെയും വനദേവന്മാരുടെയും പ്രതിമകളും അയാൾ സ്വന്തം കൈകൾകൊണ്ട് കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയതാണ്. എന്നാൽ കാലവും പ്രകൃതിയും പുൽത്തകിടികളെ വെൽവെറ്റുപോലെ മിനുസമുള്ളതാക്കി, മനോഹരമായ ബോക്സ് വുഡ് വേലിച്ചെടികൾക്ക് കനംവെപ്പിച്ചു, കുന്തമുനകൾ പോലെ കറുത്തുനിന്ന ആ പോപ്ലാർ മരങ്ങളെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് വളർത്തി. ഇതെല്ലാമാണ് കോൺവാളിലെ ആ എസ്റ്റേറ്റിന് തനതായ ഇറ്റാലിയൻ രൂപം നല്കിയത്. സെപ്റ്റംബറിലെ ഇളംവെയിലിൽ കൺമുന്നിൽ വിരിഞ്ഞുനിന്ന ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട് സർ ഒലിവർ തന്റെ ഊണുമുറിയിൽ സ്വസ്ഥനായിരുന്നു. കാണുന്ന കാഴ്ചകളെല്ലാം വളരെ നല്ലതാണെന്നും, ജീവിതം ജീവിക്കാൻ വളരെ നല്ലതാണെന്നും അയാൾക്ക് തോന്നി. ഇനി, തന്റെ ചുറ്റുപാടുകളല്ലാതെ, ശുഭാപ്തിവിശ്വാസത്തിന് തക്കതായ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഒരു കാരണം പെട്ടെന്നുണ്ടാവാതെ ഒരു മനുഷ്യനും ജീവിതം ഇത്ര മനോഹരമായി തോന്നാറില്ല. സർ ഒലിവറിന് അത്തരം പല കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവയിൽ ആദ്യത്തേത്—അങ്ങനെയൊന്നുണ്ടെന്ന് ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹം സംശയിച്ചിട്ടുപോലുമുണ്ടാവില്ല—അദ്ദേഹത്തിന്റെ യൗവനവും സമ്പത്തും നല്ല ദഹനശക്തിയുമായിരുന്നു; രണ്ടാമത്തേത്, സ്പാനിഷ് മെയ്നിലും അടുത്തിടെ നടന്ന ഇൻവിൻസിബിൾ അർമാഡയെ തുരത്തിയോടിച്ചതിലും—അല്ലെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ കൂടുതൽ ഉചിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പരേതയായ ഇൻവിൻസിബിൾ അർമാഡയെ തുരത്തിയോടിച്ചതിൽ—അദ്ദേഹം നേടിയെടുത്ത കീർത്തിയും ബഹുമതിയുമായിരുന്നു. കൂടാതെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിൽ കന്യകയായ രാജ്ഞിയിൽ നിന്ന് 'സർ' പദവി ലഭിച്ചതും. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ സന്തോഷകരമായ മാനസികാവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണമായ മൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും ഘടകം—ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സ്ഥാനം ഇതാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നതുകൊണ്ട് ഞാനിത് അവസാനത്തേക്ക് മാറ്റിവെച്ചതാണ്—ഡാൻ ക്യുപിഡ് ആയിരുന്നു. ആ കാമദേവൻ ഇത്തവണ കാരുണ്യം നിറഞ്ഞവനായിരുന്നു. സർ ഒലിവറിന്റെ റോസമണ്ട് ഗൊഡോൾഫിനോടുള്ള പ്രണയാഭ്യർത്ഥന തികച്ചും സുഗമവും സന്തോഷകരവുമായ ഒരു വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്ന രീതിയിൽ അയാൾ കാര്യങ്ങൾ ഒരുക്കിയിരുന്നു. അങ്ങനെ, സർ ഒലിവർ മേൽക്കുപ്പായത്തിന്റെ കെട്ടുകളഴിച്ച്, നീണ്ട കാലുകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടിവെച്ച് തന്റെ കൊത്തുപണികളുള്ള പൊക്കൻ കസേരയിൽ സുഖമായിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇതുവരെ കറുത്ത നേർത്ത മീശരോമങ്ങൾ മാത്രം ഇരുണ്ടതാക്കിയ ആ ഉറച്ച ചുണ്ടുകളിൽ ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകിയ ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. (ലോർഡ് ഹെൻറിയുടെ പക്കലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം വരച്ചത് വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞായിരുന്നു.) ഉച്ചനേരമായിരുന്നു, നമ്മുടെ മാന്യദേഹം ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞിരുന്നതേയുള്ളൂ. അരികിലിരുന്ന മേശപ്പുറത്തെ പാത്രങ്ങളും, കഴിച്ചു ബാക്കിവെച്ച മാംസക്കഷണങ്ങളും, പാതി കാലിയായ വീഞ്ഞുകുടവും അതിന് സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞു. പുതുതായി ഇറക്കുമതി ചെയ്യപ്പെട്ട പുകയിലവലിയെന്ന ശീലം സ്വായത്തമാക്കിയ അദ്ദേഹം—തന്റെ നീണ്ട പൈപ്പിൽ നിന്നും ആലോചനയോടെ പുകയെടുത്തു. അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രണയിനിയെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം കണ്ടു. തന്റെ റോസമണ്ടിന്റെ മടിയിലേക്ക് ഒരു സ്ഥാനപ്പേരും അൽപ്പസ്വൽപ്പം പ്രശസ്തിയും എറിഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ തക്കവണ്ണം ഭാഗ്യം തന്നോട് ഇത്രയധികം ഔദാര്യം കാണിച്ചതിൽ, ഒരു വീരപുരുഷന് ചേർന്നവിധം, അദ്ദേഹം കൃതാർത്ഥനായിരുന്നു.