ബാസ്കർവിൽസിലെ വേട്ടപ്പട്ടികൾ

“എന്റെ കീശയിൽ ഒരു കയ്യെഴുത്തുപ്രതിയുണ്ട്,” ഡോക്ടർ ജെയിംസ് മോർട്ടിമർ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു,” ഹോംസ് പറഞ്ഞു. “ഇതൊരു പഴയ കയ്യെഴുത്തുപ്രതിയാണ്.” “വ്യാജമല്ലെങ്കിൽ, പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലുള്ളതാണ്.” “അതെങ്ങനെ നിങ്ങൾക്ക് പറയാൻ സാധിക്കുന്നു, സർ?” “നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നേരമത്രയും അതിന്റെ ഒരിഞ്ചോ രണ്ടോ ഭാഗം എന്റെ പരിശോധനയ്ക്കായി പുറത്തു കാണാമായിരുന്നു. ഒരു രേഖയുടെ കാലപ്പഴക്കം പത്തോ അതിലധികമോ വർഷങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ കൃത്യമായി പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളെ എങ്ങനെയാണ് ഒരു വിദഗ്ദ്ധൻ എന്ന് വിളിക്കുക? ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ എഴുതിയ ചെറിയ പ്രബന്ധം ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ഇത് 1730-ലേതാണെന്ന് ഞാൻ കണക്കാക്കുന്നു.” “ഇതിന്റെ കൃത്യമായ വർഷം 1742 ആണ്.” ഡോക്ടർ മോർട്ടിമർ അത് തന്റെ കുപ്പായത്തിന്റെ ഉൾക്കിശയിൽ നിന്നും പുറത്തെടുത്തു. “ഏകദേശം മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഡെവൺഷയറിൽ വലിയ പരിഭ്രാന്തി സൃഷ്ടിച്ച, സർ ചാൾസ് ബാസ്കർവില്ലിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ളതും ദാരുണവുമായ മരണത്തിന് മുൻപ് അദ്ദേഹം എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചതാണ് ഈ കുടുംബരേഖ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡോക്ടർ എന്നതിലുപരി ഒരു ആത്മമിത്രം കൂടിയായിരുന്നു ഞാൻ എന്ന് എനിക്ക് പറയാം. അദ്ദേഹം വളരെ ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള, വിവേകിയായ, പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയുള്ള ഒരാളായിരുന്നു; എന്നെപ്പോലെ തന്നെ ഭാവനാലോകത്ത് വിഹരിക്കുന്ന സ്വഭാവം അദ്ദേഹത്തിനില്ലായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, അദ്ദേഹം ഈ രേഖയെ വളരെ ഗൗരവത്തോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. ഒടുവിൽ അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തിയ ആ അന്ത്യം മുൻകൂട്ടി കാണാൻ പാകത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് തയ്യാറെടുത്തിരുന്നു.” ഹോംസ് ആ കയ്യെഴുത്തുപ്രതിക്കായി കൈനീട്ടി അത് തന്റെ മുട്ടിൽ നിവർത്തി വെച്ചു. “വാട്സൺ, ഇതിൽ നീളമുള്ള ‘s’-ഉം ചെറിയ ‘s’-ഉം മാറി മാറി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഇതിന്റെ കാലഘട്ടം നിശ്ചയിക്കാൻ എന്നെ സഹായിച്ച പല സൂചനകളിൽ ഒന്നാണത്.” മഞ്ഞനിറമായ ആ കടലാസിലേക്കും മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങളിലേക്കും ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിലൂടെ പാളി നോക്കി. അതിന്റെ മുകളിൽ “ബാസ്കർവിൽ ഹാൾ” എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു, അതിനു താഴെ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ “1742” എന്നും കുറിച്ചിരുന്നു. “ഇതൊരു പ്രസ്താവനയോ മറ്റോ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.” “അതെ, ബാസ്കർവിൽ കുടുംബത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ഐതിഹ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണമാണിത്.” “പക്ഷേ, നിങ്ങൾ എന്റെ ഉപദേശം തേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഇതിനേക്കാൾ ആധുനികവും പ്രായോഗികവുമായ മറ്റേതെങ്കിലും കാര്യത്തിലാണെന്നാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്?” ഹോംസ് ചോദിച്ചു. “ഏറ്റവും പുതിയ കാര്യമാണ്. ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ തീരുമാനമെടുക്കേണ്ട, അങ്ങേയറ്റം പ്രായോഗികവും അടിയന്തിരവുമായ ഒരു വിഷയം. പക്ഷേ, ഈ കയ്യെഴുത്തുപ്രതി വളരെ ചെറുതാണ്, മാത്രമല്ല ഈ സംഭവവുമായി ഇതിന് അടുത്ത ബന്ധവുമുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ അനുവാദമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതൊന്ന് വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കാം.” ഹോംസ് തന്റെ കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന്, വിരൽത്തുമ്പുകൾ തമ്മിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച്, എല്ലാം വിധിയെന്ന ഭാവത്തിൽ കണ്ണുകളടച്ചു. ഡോക്ടർ മോർട്ടിമർ ആ കയ്യെഴുത്തുപ്രതി വെളിച്ചത്തിന് നേരെ പിടിച്ചു, വിറയാർന്ന ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പഴയകാലത്തെ ആ വിചിത്രമായ കഥ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി: “ബാസ്കർവിൽസിലെ വേട്ടനായയുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഒട്ടേറെ കഥകൾ നിലവിലുണ്ട്. എങ്കിലും ഹ്യൂഗോ ബാസ്കർവില്ലിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പിൻഗാമി എന്ന നിലയിലും, എന്റെ പിതാവ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവിൽ നിന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞ കഥ എനിക്ക് കൈമാറിയതുകൊണ്ടും, ഇവിടെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അതേപടി സംഭവിച്ചതാണെന്ന പൂർണ്ണ വിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ ഇത് കുറിച്ചുവെക്കുന്നു. എന്റെ മക്കളേ, പാപത്തെ ശിക്ഷിക്കുന്ന അതേ നീതിപീഠം തന്നെ കരുണാപൂർവ്വം അത് ക്ഷമിക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം എന്നും, പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും പശ്ചാത്താപത്തിലൂടെയും നീക്കം ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തത്ര വലിയൊരു ശാപവും നിലവിലില്ലെന്നും നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞകാലത്തെ ഫലങ്ങളെ ഭയപ്പെടാനല്ല, മറിച്ച് ഭാവിയിൽ ജാഗ്രതയുള്ളവരായിരിക്കാനാണ് ഈ കഥയിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾ പഠിക്കേണ്ടത്; നമ്മുടെ കുടുംബം ഇത്രയധികം ദുരിതമനുഭവിക്കാൻ കാരണമായ ആ ദുഷിച്ച വികാരങ്ങൾ നമ്മെ നശിപ്പിക്കാനായി വീണ്ടും അഴിച്ചുവിടപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ.” “മഹാവിപ്ലവത്തിന്റെ കാലത്ത് (വിദ്വാനായ ലോർഡ് ക്ലാരൻഡൻ എഴുതിയ ഇതിന്റെ ചരിത്രം നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വായിക്കണമെന്ന് ഞാൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു), ഈ ബാസ്കർവിൽ മാനർ ഭരിച്ചിരുന്നത് ഹ്യൂഗോ ബാസ്കർവിൽ ആയിരുന്നു. അയാൾ അങ്ങേയറ്റം വന്യമായ സ്വഭാവമുള്ളവനും, അധർമ്മിയും, നിരീശ്വരവാദിയുമായിരുന്നു എന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമില്ല. ആ പ്രദേശങ്ങളിൽ വിശുദ്ധന്മാരൊന്നും ഒരിക്കലും വാണിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അയൽവാസികൾ ഒരുപക്ഷേ ഈ കാര്യങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുമായിരുന്നു; എന്നാൽ അയാളിൽ പ്രകടമായിരുന്ന ക്രൂരവും ലക്കുംലഗാനുമില്ലാത്ത വിനോദങ്ങൾ പടിഞ്ഞാറൻ നാടുകളിലാകെ അയാളുടെ പേര് ഒരു ദുഷ്പേരായി മാറാൻ കാരണമായി. ബാസ്കർവിൽ എസ്റ്റേറ്റിന് സമീപം ഭൂമിയുള്ള ഒരു കർഷകന്റെ മകളുമായി ഹ്യൂഗോ പ്രണയത്തിലായി (ഇത്ര ഇരുണ്ട ഒരു വികാരത്തെ പ്രണയം എന്ന ശുഭകരമായ പേരിൽ വിളിക്കാമെങ്കിൽ). എന്നാൽ ആ പെൺകുട്ടി വിവേകമതിയും സൽസ്വഭാവിയുമായിരുന്നതുകൊണ്ടും, അയാളുടെ ദുഷ്പേരിനെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നതുകൊണ്ടും എപ്പോഴും അയാളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി നടന്നു.” “അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു മിഖായേൽ പെരുന്നാൾ സമയത്ത്, ഹ്യൂഗോ തന്റെ ദുഷ്ടരും അലസരുമായ അഞ്ചാറ് കൂട്ടാളികളോടൊപ്പം ആ കൃഷിയിടത്തിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കയറി ആ പെൺകുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ആ സമയത്ത് അവളുടെ പിതാവും സഹോദരന്മാരും വീട്ടിലില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. അവളെ അവർ കൊട്ടാരത്തിൽ എത്തിച്ച് മുകളിലത്തെ ഒരു മുറിയിൽ അടച്ചു. താഴെ ഹ്യൂഗോയും സുഹൃത്തുക്കളും അവരുടെ പതിവുശൈലിയിൽ വലിയൊരു മദ്യപാന സദസ്സ് ആരംഭിച്ചു. താഴെനിന്നും കേട്ടിരുന്ന ആക്രോശങ്ങളും പാട്ടുകളും ഭീകരമായ ശപഥങ്ങളും കേട്ട് മുകളിലത്തെ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പാവം പെൺകുട്ടി ഭയത്താൽ ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കിലായി. ലഹരി മൂക്കുമ്പോൾ ഹ്യൂഗോ ബാസ്കർവിൽ പ്രയോഗിച്ചിരുന്ന വാക്കുകൾ അത് പറയുന്നവനെപ്പോലും തകർത്തു കളയുന്നത്ര ഭീകരമായിരുന്നു എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്.”