ഹോർല

I am going mad. Someone has drunk all the water from my bottle again tonight; or else, I myself have drunk it! But was it me? Was it me? Who else could it have been? Who? My God! Am I going insane? Who will save me? July 10. — I conducted some strange experiments. I am definitely mad! And yet! On July 6, before going to bed, I placed wine, milk, water, bread, and strawberries on the table. Someone—or I—drank all the water and a little milk. No one touched the wine, bread, or strawberries. On July 7, I repeated the same experiment, and the result was identical. On July 8, I excluded water and milk. Then nothing was touched. Finally, on July 9, I placed only water and milk on the table. I made sure to cover the bottles with white muslin cloth and tie the stoppers securely with string. Then, I smeared black pencil graphite on my lips, beard, and hands. And then I lay down. Irresistible sleep overcame me, followed immediately by that terrifying awakening. I had not moved at all; there were no stains even on my sheets. I rushed to the table. The cloths covering the bottles were perfectly clean. With hands trembling with fear, I untied the strings. All the water had been drunk! All the milk had been drunk! My God!... I am leaving for Paris immediately. July 12. — Paris. I had lost my mind these past few days! I was a victim of my own excessive imagination. Or perhaps I was sleepwalking, or I might have been subject to some influence, not yet explained, called 'suggestion'. In any case, my panic had reached the verge of madness. Twenty-four hours in Paris were enough to restore me to my former state. Yesterday, after visits and crowds in many places, a new vigor filled my soul. In the evening, I went to the Théâtre-Français. It was a play by Alexandre Dumas (fils). His spirited style of thought completely cured me. It is true, solitude is dangerous for those who think intelligently. We need people around us to talk and think with. When we are alone for too long, we conjure up ghosts in that emptiness. I returned to the hotel very happily. Walking through the crowds in the street, I recalled my fears and imaginings of the past week with derision. I had actually believed that an invisible entity was present inside my house! How quickly our minds weaken and go astray when a small, inexplicable thing happens! Instead of simply saying, "I don't understand this because I don't know the cause," we immediately conjure up terrifying secrets and supernatural powers. July 14. — Republic Day. I walked through the streets. The fireworks and flags delighted me like a small child.

എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുകയാണ്. ഇന്ന് രാത്രിയും ആരോ എന്റെ കുപ്പിയിലെ വെള്ളം മുഴുവൻ കുടിച്ചു തീർത്തിരിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ തന്നെ അത് കുടിച്ചിരിക്കുന്നു! പക്ഷേ, അത് ഞാനാണോ? അത് ഞാനാണോ? പിന്നെ ആരായിരിക്കും? ആരാണ്? ദൈവമേ! എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് വരികയാണോ? ആര് എന്നെ രക്ഷിക്കും? ജൂലൈ 10. — ഞാൻ ചില വിചിത്രമായ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തി. തീർച്ചയായും എനിക്ക് ഭ്രാന്താണ്! എങ്കിലും! ജൂലൈ 6-ന് ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നതിനു മുമ്പ് ഞാൻ മേശപ്പുറത്ത് വീഞ്ഞ്, പാൽ, വെള്ളം, റൊട്ടി, സ്ട്രോബെറി എന്നിവ വെച്ചു. ആരോ—അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ—വെള്ളം മുഴുവനും അല്പം പാലും കുടിച്ചു. വീഞ്ഞിലോ റൊട്ടിയിലോ സ്ട്രോബെറിയിലോ ആരും തൊട്ടില്ല. ജൂലൈ 7-ന് ഞാൻ ഇതേ പരീക്ഷണം ആവർത്തിച്ചു, ഫലം അതുതന്നെയായിരുന്നു. ജൂലൈ 8-ന് ഞാൻ വെള്ളവും പാലും ഒഴിവാക്കി. അപ്പോൾ ഒന്നിലും സ്പർശനമുണ്ടായില്ല. ഒടുവിൽ ജൂലൈ 9-ന് ഞാൻ വെള്ളവും പാലും മാത്രം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. കുപ്പികൾ വെളുത്ത മസ്ലിൻ തുണി കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ് അടപ്പുകൾ ചരട് കൊണ്ട് കെട്ടി മുറുക്കാൻ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ശേഷം എന്റെ ചുണ്ടുകളിലും താടിയിലും കൈകളിലും ഞാൻ കറുത്ത പെൻസിൽ കരി (graphite) തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് ഞാൻ കിടന്നു. അടക്കാനാവാത്ത ഉറക്കം എന്നെ കീഴടക്കി, തൊട്ടുപിന്നാലെ ഭയാനകമായ ആ ഉണർച്ചയും. ഞാൻ ഒട്ടും അനങ്ങിയിരുന്നില്ല; എന്റെ വിരിപ്പുകളിൽ പോലും കറകളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് കുതിച്ചു. കുപ്പികൾ പൊതിഞ്ഞ തുണികൾ ഒട്ടും അഴുക്കാവാതെ ഇരിക്കുന്നു. ഭയത്തോടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാൽ ഞാൻ ആ ചരടുകൾ അഴിച്ചു. വെള്ളം മുഴുവൻ കുടിച്ചിരിക്കുന്നു! പാലും മുഴുവൻ കുടിച്ചിരിക്കുന്നു! ദൈവമേ!... ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ പാരീസിലേക്ക് തിരിക്കുകയാണ്. ജൂലൈ 12. — പാരീസ്. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ എന്റെ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു! എന്റെ അമിതമായ ഭാവനയുടെ ഇരയായിരുന്നു ഞാൻ. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ നടക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കാം, അതുമല്ലെങ്കിൽ ‘സജഷൻ’ (suggestion) എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന, ഇതുവരെ വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഏതോ സ്വാധീനത്തിന് ഞാൻ ഇരയായിട്ടുണ്ടാകാം. എന്തായാലും എന്റെ പരിഭ്രാന്തി ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കിലെത്തിയിരുന്നു. പാരീസിലെ ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂർ എന്നെ പഴയ നിലയിലാക്കാൻ മതിയായിരുന്നു. ഇന്നലെ, പലയിടങ്ങളിലെ സന്ദർശനങ്ങൾക്കും തിരക്കുകൾക്കും ശേഷം പുതിയൊരു ഉന്മേഷം എന്റെ ആത്മാവിൽ നിറഞ്ഞു. വൈകുന്നേരം ഞാൻ തിയേറ്റർ ഫ്രാൻസെസിൽ (Théâtre-Français) പോയി. അലക്സാണ്ടർ ഡ്യൂമയുടെ (മകൻ) ഒരു നാടകമായിരുന്നു അവിടെ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആവേശകരമായ ആ ചിന്താശൈലി എന്നെ പൂർണ്ണമായും സുഖപ്പെടുത്തി. സത്യമാണ്, ബുദ്ധിപൂർവ്വം ചിന്തിക്കുന്നവർക്ക് ഏകാന്തത അപകടകരമാണ്. നമുക്ക് ചുറ്റും സംസാരിക്കാനും ചിന്തിക്കാനും ആൾക്കാർ വേണം. നമ്മൾ ദീർഘനേരം ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ ആ ശൂന്യതയിൽ പ്രേതങ്ങളെ സങ്കൽപ്പിച്ചുണ്ടാക്കും. വളരെ സന്തോഷവാനായി ഞാൻ ഹോട്ടലിലേക്ക് മടങ്ങി. തെരുവിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ എന്റെ പേടികളെക്കുറിച്ചും സങ്കൽപ്പങ്ങളെക്കുറിച്ചും പരിഹാസത്തോടെ ഞാൻ ഓർത്തു. എന്റെ വീടിനുള്ളിൽ ഒരു അദൃശ്യരൂപം ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചുപോയിരുന്നല്ലോ! വിവരിക്കാനാവാത്ത ഒരു ചെറിയ കാര്യം സംഭവിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മുടെ മനസ്സ് എത്ര വേഗമാണ് തളരുന്നതും വഴിതെറ്റുന്നതും! “കാരണം അറിയാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്കിത് മനസ്സിലാകുന്നില്ല” എന്ന് ലളിതമായി പറയുന്നതിന് പകരം, ഭയാനകമായ രഹസ്യങ്ങളെയും അതീന്ദ്രിയ ശക്തികളെയും കുറിച്ച് നമ്മൾ ഉടൻ സങ്കൽപ്പിച്ചു കൂട്ടുന്നു. ജൂലൈ 14. — റിപ്പബ്ലിക് ദിനം. ഞാൻ തെരുവുകളിലൂടെ നടന്നു. പടക്കങ്ങളും കൊടികളും ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. …