മഹാനായ പാൻദേവൻ

It was bright; the atmosphere was calm. A sweet breeze blew from the large forest on the hillside, and occasionally the soft cooing of wild pigeons could be heard. Below, in the beautiful valley, the river wound its way through solitary hills. As the sun set in the west, white mist began to rise from the hills. Dr. Raymond suddenly turned to his friend. "Safe? Absolutely. This surgery is quite simple; any surgeon can do it." "Is there a danger at any other stage?" "None at all; I guarantee there's no physical danger. Clark, you're always a coward; but you know my history. For the past twenty years, I've dedicated myself to studying 'Transcendental Medicine.' I've heard many call me a charlatan and a deceiver, but I was sure I was on the right path. Five years ago, I reached my goal, and every day since then has been a preparation for what we are going to do tonight." "I want to believe all this is true." Clark frowned, looking at the doctor with doubt. "Raymond, is your theory just a fancy—a beautiful vision, but just a vision?" Dr. Raymond stopped walking and turned suddenly. He was a pale, yellowish, thin middle-aged man. There was a tremor in his cheeks as he spoke, looking at Clark's face. "Clark, look around. Don't you see that mountain and the hills coming one after another, like waves? You see forests and groves and cultivated grain fields and meadows by the river. You hear me standing beside you and my voice; but I tell you, all of this, from the star that has just risen in the sky to the earth beneath our feet, are merely dreams and shadows; shadows that hide the real world from our eyes. There is a real world, but it is beyond this illusion and these sights, as if behind a veil. I don't know if any human has ever lifted that veil; but Clark, tonight you and I will see that veil lifted from before another's eyes. You may think all this is foolishness; it may be strange, but it is true. The ancients knew what it meant to lift that veil. They called it 'beholding the god Pan.'" Clark shivered; the white mist that hung over the river was quite cold. "This is truly astonishing," he said. "Raymond, if what you say is true, we are standing on the edge of a strange world. Is this surgery so necessary?" "Yes; a small incision in the gray matter of the brain, that's all; a subtle rearrangement of certain cells. A change so subtle that ninety-nine out of a hundred brain specialists couldn't identify it. I don't want to bore you with technical details, Clark; there's a lot of very serious information I could tell you..."

പ്രകാശിച്ചിരുന്നത്; അന്തരീക്ഷം ശാന്തമായിരുന്നു. കുന്നിൻചെരിവിലെ വലിയ വനത്തിൽ നിന്ന് മധുരമായ കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഇടയ്ക്കിടെ കാട്ടുപ്രാവുകളുടെ മൃദുശബ്ദവും കേൾക്കാം. താഴെ, മനോഹരമായ താഴ്വരയിൽ, ഏകാന്തമായ കുന്നുകൾക്കിടയിലൂടെ നദി വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞൊഴുകി. സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറ് മറഞ്ഞതോടെ കുന്നുകളിൽ നിന്ന് വെളുത്ത മഞ്ഞ് ഉയരാൻ തുടങ്ങി. ഡോക്ടർ റെയ്മണ്ട് പെട്ടെന്ന് തന്റെ സുഹൃത്തിനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. “സുരക്ഷിതമോ? തീർച്ചയായും. ഈ ശസ്ത്രക്രിയ തികച്ചും ലളിതമാണ്; ഏത് സർജനും ഇത് ചെയ്യാൻ കഴിയും.” “മറ്റേതെങ്കിലും ഘട്ടത്തിൽ അപകടമുണ്ടോ?” “ഒന്നുമില്ല; ശാരീരികമായ ഒരു അപകടവുമില്ലെന്ന് ഞാൻ വാക്ക് തരുന്നു. ക്ലാർക്ക്, നീ എപ്പോഴും ഭീരുവാണ്; പക്ഷേ നിനക്ക് എന്റെ ചരിത്രം അറിയാമല്ലോ. കഴിഞ്ഞ ഇരുപത് വർഷമായി ഞാൻ ‘ട്രാൻസെൻഡന്റൽ മെഡിസിൻ’ പഠിക്കാൻ എന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചവനാണ്. ഞാൻ കപടനാണെന്നും വഞ്ചകനാണെന്നും പലരും വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്, എന്നാൽ ഞാൻ ശരിയായ പാതയിലാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഞാൻ എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തി, അന്നുമുതൽ ഓരോ ദിവസവും ഇന്ന് രാത്രി നമ്മൾ ചെയ്യാൻ പോകുന്ന കാര്യത്തിനുള്ള ഒരുക്കമായിരുന്നു.” “ഇതൊക്കെ സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്.” ക്ലാർക്ക് നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ട് സംശയത്തോടെ ഡോക്ടറെ നോക്കി. “റെയ്മണ്ട്, നിന്റെ സിദ്ധാന്തം വെറുമൊരു തോന്നലാണോ—മനോഹരമായ ഒരു കാഴ്ച, പക്ഷേ വെറുമൊരു കാഴ്ച മാത്രമാണോ?” ഡോക്ടർ റെയ്മണ്ട് നടത്തം നിർത്തി പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. വിളറിയ മഞ്ഞനിറമുള്ള, മെലിഞ്ഞ മധ്യവയസ്കനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ക്ലാർക്കിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി സംസാരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിളുകളിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. “ക്ലാർക്ക്, ചുറ്റും നോക്കൂ. ആ മലയും ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി വരുന്ന കുന്നുകളും നീ കാണുന്നില്ലേ, തിരമാലകൾ പോലെ. കാടുകളും തോട്ടങ്ങളും വിളഞ്ഞ ധാന്യപ്പാടങ്ങളും നദീതീരത്തെ പുൽമേടുകളും നീ കാണുന്നു. ഞാൻ നിന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നതും എന്റെ ശബ്ദവും നീ കേൾക്കുന്നു; എന്നാൽ ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു, ആകാശത്ത് ഇപ്പോൾ ഉദിച്ച ആ നക്ഷത്രം മുതൽ നമ്മുടെ കാൽക്കീഴിലെ മണ്ണ് വരെയുള്ള ഇതെല്ലാം വെറും സ്വപ്നങ്ങളും നിഴലുകളും മാത്രമാണ്; യഥാർത്ഥ ലോകത്തെ നമ്മുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കുന്ന നിഴലുകൾ. ഒരു യഥാർത്ഥ ലോകമുണ്ട്, എന്നാൽ അത് ഈ മിഥ്യയ്ക്കും കാഴ്ചകൾക്കും അപ്പുറത്താണ്, ഒരു മറയ്ക്ക് പിന്നിലെന്നപോലെ. ഏതെങ്കിലും മനുഷ്യൻ ആ മറ ഇതുവരെ നീക്കിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല; പക്ഷേ ക്ലാർക്ക്, ഇന്ന് രാത്രി മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് ആ മറ നീങ്ങുന്നത് നീയും ഞാനും കാണും. ഇതൊക്കെ വിഡ്ഢിത്തമാണെന്ന് നിനക്ക് തോന്നാം; ഇത് വിചിത്രമായിരിക്കാം, പക്ഷേ സത്യമാണ്. ആ മറ നീക്കുന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണെന്ന് പണ്ടുള്ളവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ‘പാൻ ദേവനെ ദർശിക്കുക’ എന്നാണ് അവർ അതിനെ വിളിച്ചിരുന്നത്.” ക്ലാർക്ക് വിറച്ചു; നദിക്ക് മുകളിൽ മൂടിക്കൂടിയ വെളുത്ത മഞ്ഞിന് നല്ല തണുപ്പായിരുന്നു. “ഇത് ശരിക്കും അത്ഭുതം തന്നെ,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “റെയ്മണ്ട്, നീ പറയുന്നത് സത്യമാണെങ്കിൽ നമ്മൾ ഒരു വിചിത്രമായ ലോകത്തിന്റെ അരികിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. ഈ ശസ്ത്രക്രിയ അത്രയ്ക്ക് അനിവാര്യമാണോ?” “അതെ; തലച്ചോറിലെ ചാരനിറത്തിലുള്ള കോശങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചെറിയൊരു മുറിവ്, അത്രമാത്രം; ചില കോശങ്ങളുടെ നേരിയ ക്രമീകരണം. നൂറിൽ തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പത് മസ്തിഷ്ക വിദഗ്ധർക്കും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത അത്ര സൂക്ഷ്മമായ ഒരു മാറ്റം. സാങ്കേതിക വിവരങ്ങൾ പറഞ്ഞ് നിന്നെ ബോറടിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല ക്ലാർക്ക്; വലിയ ഗൗരവമുള്ള ഒട്ടേറെ വിവരങ്ങൾ എനിക്ക് പറയാൻ …