ചെകുത്താന്റെ അതിഥി

"I am sure," he smiled and added, "because you know what kind of night it is tonight." "I know, sir," Johann replied. He touched his hat in a salute and drove the carriage faster. Once we were past the city, I gestured for him to stop the carriage and asked, "Tell me, Johann—what night is it tonight?" He made the sign of the cross and replied in a single word: "Walpurgis night." Then he took out an old-fashioned, large silver watch, as big as a yardstick, from his pocket. He looked at it with furrowed brows and a slight shrug of his shoulders. I understood that he was politely expressing his protest at the delay in our journey. I leaned back in the carriage and gestured for him to continue the journey. He drove the carriage faster, as if to make up for lost time. Occasionally, the horses seemed to raise their heads and sniff at something in the air. Each time, I looked around with apprehension. The path across the plateau was deserted. During the journey, I noticed another path, less used and winding through a small valley. It piqued my curiosity immensely. Knowing Johann would be angry, I nevertheless asked him to stop the carriage. I insisted on taking that path. He gave various excuses. I also noticed him making the sign of the cross repeatedly while talking. That only increased my curiosity. I asked many questions, but he evaded all of them. As a sign of protest, he kept looking at his watch again and again. Finally, I said—"Alright, Johann. I want to go this way. You don't have to come if you don't want to. But just tell me why you're reluctant to come." As soon as he heard this, he jumped out of the carriage. Then he stretched out his hands towards me, begging me not to go that way. From some English words he interspersed amidst his German, I understood that he was trying to reveal some great secret. But each time, fear pulled him back. Making the sign of the cross between each sentence, he repeated: "Walpurgis night!" I tried to argue with him, but it was difficult because I didn't know his language. Although he would occasionally speak in broken English, when his excitement increased, he would revert to German. Every moment he kept looking at his watch. Meanwhile, the horses became restless, raising their heads as if sniffing at something in the air. Seeing this, Johann turned pale. He suddenly sprang forward, grabbed the horses' reins, and led them a few paces forward. I followed him, asking why he had done this. In response, he made the sign of the cross and pointed a finger to the spot where we were standing. He was pointing to a cross standing there. "A suicide was buried here." I remembered the old custom of burying suicides at crossroads. "Oh, so it was a suicide. How strange!" Yet, I couldn't understand why the horses were scared.

ഉറപ്പുണ്ട്.” അദ്ദേഹം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “കാരണം ഇന്ന് എങ്ങനെയുള്ള രാത്രിയാണെന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ.” “അറിയാം സാർ,” യോഹാൻ മറുപടി നൽകി. തൊപ്പിയിൽ തൊട്ട് വണങ്ങി അവൻ വണ്ടി വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു. നഗരം പിന്നിട്ടതോടെ, ഞാൻ വണ്ടി നിർത്താൻ ആംഗ്യം കാണിച്ച് ചോദിച്ചു: “പറയൂ, യോഹാൻ—ഇന്ന് എന്ത് രാത്രിയാണ്?” അവൻ കുരിശ് വരച്ച് ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ മറുപടി നൽകി: “വാൽപർഗിസ് രാത്രി.” എന്നിട്ട് അവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയ രീതിയിലുള്ള, ഒരു നൂൽക്കോൽപോലെ വലിപ്പമുള്ള വലിയ വെള്ളി വാച്ച് പുറത്തെടുത്തു. പുരികങ്ങൾ ചുളിച്ചും ചുമലുകൾ ഒന്ന് കുലുക്കിയും അവൻ അതിലേക്ക് നോക്കി. യാത്ര വൈകുന്നതിലുള്ള തന്റെ പ്രതിഷേധം മാന്യമായ രീതിയിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ വണ്ടിയിൽ ചാരിയിരുന്ന് യാത്ര തുടരാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. നഷ്ടപ്പെട്ട സമയം തിരികെ പിടിക്കാനെന്നോണം അവൻ വണ്ടി വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ കുതിരകൾ തലയുയർത്തി വായുവിൽ എന്തോ മണത്തുനോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. പീഠഭൂമിയിലൂടെയുള്ള പാത വിജനമാ യിരുന്നു. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ, അധികം ആരും ഉപയോഗിക്കാത്തതും ഒരു ചെറിയ താഴ്വരയിലൂടെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞുപോകുന്നതുമായ മറ്റൊരു വഴി ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്ത കൗതുകം തോന്നി. യോഹാൻ ദേഷ്യപ്പെടുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ വണ്ടി നിർത്താൻ പറഞ്ഞു. ആ വഴിയിലൂടെ പോകണമെന്ന് ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവൻ പലവിധ ഒഴികഴിവുകൾ പറഞ്ഞു. സംസാരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഇടയ്ക്കിടെ കുരിശ് വരയ്ക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു. അത് എന്റെ ജിജ്ഞാസ കൂടുതൽ വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ഞാൻ പല ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ചെങ്കിലും അവൻ എല്ലാറ്റിലും ഒഴിഞ്ഞുമാറി. പ്രതിഷേധ സൂചകമായി അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. ഒടുവിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു— “ശരി, യോഹാൻ. എനിക്ക് ഈ വഴിയിലൂടെ തന്നെ പോകണം. നിനക്ക് താൽപര്യമില്ലെങ്കിൽ വരേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടാണ് നിനക്ക് വരാൻ മടിയെന്ന് മാത്രം എന്നോട് പറയണം.” ഇത് കേട്ടമാത്ര അവൻ വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ചാടി താഴേക്കിറങ്ങി. പിന്നെ തന്റെ കൈകൾ എന്റെ നേരെ നീട്ടി, ആ വഴിയിലൂടെ പോകരുതെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. ജർമ്മൻ ഭാഷയ്ക്കിടയിൽ അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഉപയോഗിച്ച ചില ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കുകളിൽ നിന്ന്, അവൻ എന്തോ വലിയൊരു രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്നാൽ ഓരോ തവണയും ഭയം അവനെ പിന്നോട്ടു വലിച്ചു. ഓരോ വാക്യത്തിനിടയിലും കുരിശ് വരച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ആവർത്തിച്ചു: “വാൽപർഗിസ് രാത്രി!” ഞാൻ അവനോട് തർക്കിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ ഭാഷ അറിയാത്തതുകൊണ്ട് അത് ബുദ്ധിമുട്ടായി. അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ മുറിഞ്ഞ ഇംഗ്ലീഷിൽ സംസാരിക്കുമെങ്കിലും, ആവേശം കൂടുമ്പോൾ ജർമ്മൻ ഭാഷയിലേക്കുതന്നെ മടങ്ങിപ്പോകും. ഓരോ നിമിഷവും അവൻ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ കുതിരകൾ അസ്വസ്ഥരായി, വായുവിൽ എന്തോ മണത്തുനോക്കുന്നതുപോലെ തല ഉയർത്തി. അത് കണ്ടതോടെ യോഹാൻ വിളറി വെളുത്തു. അവൻ പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് ചാടി, കുതിരകളുടെ കടിഞ്ഞാൺ പിടിച്ച് അവയെ ഏതാനും അടികൾ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. ഞാൻ അവനെ പിന്തുടർന്നു, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന് ചോദിച്ചു. മറുപടിയായി അവൻ കുരിശ് വരയ്ക്കുകയും, ഞങ്ങൾ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുകയും ചെയ്തു. അവിടെ നിൽക്കുന്ന ഒരു കുരിശിലേക്കാണ് അവൻ സൂചിപ്പിച്ചത്. “ആത്മഹത്യ ചെയ്തവനെ അടക്കം ചെയ്തത് ഇവിടെയാണ്.” വഴികൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്നിടത്ത് ആത്മഹത്യ ചെയ്തവരെ അടക്കം ചെയ്യുന്ന പഴയ ആചാരം എനിക്ക് ഓർമ്മവന്നു. “ഓ, അപ്പോൾ അതൊരു ആത്മഹത്യയായിരുന്നു. എത്ര വിചിത്രമായ കാര്യം!” എങ്കിലും കുതിരകൾ എന്തിനാണ് പേടിച്ചതെന്ന് എനിക്ക് …