ദെമിയാൻ

എന്റെ കഥ ഞാൻ തുടങ്ങുന്നത് എനിക്ക് പത്തോ പതിനൊന്നോ വയസ്സുള്ളപ്പോഴത്തെ ഒരനുഭവത്തിൽ നിന്നാണ്. അക്കാലത്ത് ഞാൻ ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചുപട്ടണത്തിലെ ലാറ്റിൻ സ്കൂളിലാണ് പഠിച്ചിരുന്നത്. അന്നത്തെ പല ഗന്ധങ്ങളും എന്നിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നു, എന്റെയുള്ളിൽ വേദനയും ഇമ്പമുള്ള നടുക്കങ്ങളും നിറയ്ക്കുന്നു. ഇരുണ്ട തെരുവുകളും വെളിച്ചമുള്ളവയും, വീടുകളും ഗോപുരങ്ങളും, ക്ലോക്കിലെ മണിയടികളും മനുഷ്യമുഖങ്ങളും, ഊഷ്മളതയും സുഖവും നിറഞ്ഞ മുറികളും, രഹസ്യങ്ങളും പ്രേതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അഗാധമായ ഭീതിയും നിറഞ്ഞ മുറികളും. ഇടുങ്ങിയ ഇടങ്ങളിലെ ചൂടിന്റെ, മുയലുകളുടെയും വേലക്കാരികളുടെയും, വീട്ടുചികിത്സകളുടെയും ഉണങ്ങിയ പഴങ്ങളുടെയും ഗന്ധം. അവിടെ രണ്ട് ലോകങ്ങൾ കൂടിക്കലർന്നു കിടന്നിരുന്നു; രണ്ട് ധ്രുവങ്ങളിൽ നിന്നെന്നപോലെ രാവും പകലും വന്നെത്തി. അതിലൊരു ലോകം എന്റെ അച്ഛന്റെ വീടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ അതിരുകൾ അതിലും ഇടുങ്ങിയതായിരുന്നു; സത്യത്തിൽ അത് എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നു. ഈ ലോകം എനിക്ക് ഏറെക്കുറെ പരിചിതമായിരുന്നു. അതിന്റെ പേര് അമ്മയെന്നും അച്ഛനെന്നുമായിരുന്നു, സ്നേഹമെന്നും കാർക്കശ്യമെന്നും, മാതൃകയെന്നും വിദ്യാലയമെന്നും ആയിരുന്നു. ഈ ലോകത്തിന്റേതായിരുന്നു സൗമ്യമായ പ്രകാശവും, വ്യക്തതയും, വൃത്തിയും. ശാന്തവും സൗഹൃദപരവുമായ സംഭാഷണങ്ങൾ, കഴുകി വൃത്തിയാക്കിയ കൈകൾ, വെടിപ്പുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ, നല്ല ശീലങ്ങൾ എന്നിവയുടെ വീടായിരുന്നു അത്. ഇവിടെ പ്രഭാത പ്രാർത്ഥനാഗീതം ആലപിക്കപ്പെട്ടു, ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടു. ഈ ലോകത്തിൽ ഭാവിയുടെ നേർരേഖകളും വഴികളുമുണ്ടായിരുന്നു; കടമയും കുറ്റബോധവും, മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തും കുമ്പസാരവും, ക്ഷമയും നല്ല തീരുമാനങ്ങളും, സ്നേഹവും ആദരവും, ബൈബിൾ വചനങ്ങളും ജ്ഞാനവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഭാവി ഈ ലോകത്തിന്റേതാകേണ്ടിയിരുന്നു; അതുപോലെ വ്യക്തവും നിർമ്മലവും, സുന്ദരവും ചിട്ടയുള്ളതുമാകേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നാൽ മറ്റേ ലോകം ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ഒത്ത നടുവിൽത്തന്നെയാണ് തുടങ്ങിയിരുന്നത്. അത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു, അതിന് വേറെ മണമായിരുന്നു, അത് വേറെ ഭാഷയാണ് സംസാരിച്ചത്, അത് വാഗ്ദാനം ചെയ്തതും ആവശ്യപ്പെട്ടതും മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ഈ രണ്ടാമത്തെ ലോകത്തിൽ വേലക്കാരികളും കൈവേലക്കാരുമുണ്ടായിരുന്നു, പ്രേതകഥകളും അപവാദങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭയാനകവും വശീകരിക്കുന്നതും ഭീതിദവും നിഗൂഢവുമായ കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു വർണ്ണപ്രവാഹം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു—അറവുശാല, ജയിൽ, മദ്യപന്മാർ, ശകാരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ, പ്രസവിക്കുന്ന പശുക്കൾ, വീണുപോയ കുതിരകൾ, മോഷണത്തിന്റെയും കൊലപാതകത്തിന്റെയും ആത്മഹത്യയുടെയും കഥകൾ. മനോഹരവും ഭീകരവും, വന്യവും ക്രൂരവുമായ ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു, അടുത്ത തെരുവിൽ, അടുത്ത വീട്ടിൽ. പോലീസുകാരും നാടോടികളും അലഞ്ഞുനടന്നു, മദ്യപന്മാർ ഭാര്യമാരെ തല്ലി, ഫാക്ടറികളിൽ നിന്ന് പെൺകുട്ടികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പുറത്തേക്കൊഴുകി, വയസ്സായ സ്ത്രീകൾക്ക് മന്ത്രം ചൊല്ലി അസുഖമുണ്ടാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു, കൊള്ളക്കാർ കാട്ടിൽ താമസിച്ചു, തീവെപ്പുകാരെ പോലീസുകാർ പിടികൂടി—ഈ രണ്ടാമത്തെ, തീവ്രമായ ലോകം എല്ലായിടത്തും അലയടിക്കുകയും ഗന്ധം പരത്തുകയും ചെയ്തു, എല്ലായിടത്തും, അമ്മയും അച്ഛനുമുള്ള ഞങ്ങളുടെ മുറികളിലൊഴികെ. അത് വളരെ നല്ലതായിരുന്നു. ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ സമാധാനവും ചിട്ടയും ശാന്തതയും, കടമയും മനസ്സാക്ഷിയും, ക്ഷമയും സ്നേഹവുമുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു—അതുപോലെ മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളും, ബഹളമയവും പരുഷവും, ഇരുണ്ടതും അക്രമാസക്തവുമായ ആ ലോകവും ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഒരൊറ്റച്ചാട്ടത്തിന് അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്നു. ഏറ്റവും വിചിത്രമായ കാര്യം ഈ രണ്ട് ലോകങ്ങളും എത്ര അടുത്താണ് അതിർത്തി പങ്കിട്ടിരുന്നത് എന്നതായിരുന്നു, അവ എത്ര അടുത്തടുത്താണ് നിലനിന്നിരുന്നത്! ഉദാഹരണത്തിന്, ഞങ്ങളുടെ വേലക്കാരി ലിന. വൈകുന്നേരത്തെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് സ്വീകരണമുറിയിലെ വാതിലിനരികിലിരുന്ന്, തന്റെ തെളിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പാട്ടിൽ കൂടുമ്പോൾ, കഴുകി വൃത്തിയാക്കിയ കൈകൾ മിനുക്കിയ ഏപ്രണിൽ വെക്കുമ്പോൾ, അവൾ പൂർണ്ണമായും അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും, ഞങ്ങളുടെയും, ആ വെളിച്ചമുള്ള ശരിയായ ലോകത്തിന്റെയും ഭാഗമായിരുന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ അടുക്കളയിലോ വിറകുപുരയിലോ വെച്ച്, തലയില്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ കഥ അവൾ എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഇറച്ചിക്കടയിൽ വെച്ച് അയൽപക്കത്തെ സ്ത്രീകളുമായി വഴക്കിടുമ്പോൾ, അവൾ മറ്റൊരാളായിരുന്നു, മറ്റേ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു, രഹസ്യങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവളായിരുന്നു. എല്ലാം അങ്ങനെയായിരുന്നു, എല്ലാറ്റിലുമുപരി ഞാനും. തീർച്ചയായും, ഞാൻ വെളിച്ചമുള്ള ശരിയായ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു, ഞാൻ എന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ കുട്ടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണും കാതും തിരിച്ചിടത്തെല്ലാം ആ മറ്റേ ലോകമുണ്ടായിരുന്നു, ഞാനും അതിൽ ജീവിച്ചു. പലപ്പോഴും അത് എനിക്ക് അപരിചിതവും ഭീതിദവുമായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവിടെ എപ്പോഴും മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തും പേടിയും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആ നിരോധിത ലോകത്ത് ജീവിക്കാനായിരുന്നു എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടം. വെളിച്ചത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നത്—അതെത്ര ആവശ്യവും നല്ലതുമായിരുന്നാലും—പലപ്പോഴും അത്ര ഭംഗിയില്ലാത്ത, കൂടുതൽ വിരസവും ശൂന്യവുമായ ഒന്നിലേക്കുള്ള മടങ്ങിപ്പോക്ക് പോലെയായിരുന്നു. എനിക്കറിയാമായിരുന്നു: എന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യം എന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും പോലെയാവുക എന്നതായിരുന്നു, അത്രയും പ്രകാശമുള്ളവനും ശുദ്ധനും, ഔന്നത്യമുള്ളവനും ചിട്ടയുള്ളവനുമാവുക. പക്ഷേ അവിടേക്കുള്ള വഴി ദീർഘമായിരുന്നു. അതുവരെ സ്കൂളിലിരിക്കണം, പഠിക്കണം, പരീക്ഷകളും പരിശോധനകളും പാസ്സാകണം. ആ വഴി എപ്പോഴും ഇരുണ്ട ലോകത്തിനരികിലൂടെ, അല്ലെങ്കിൽ അതിനുള്ളിലൂടെ കടന്നുപോയി. അതിൽത്തന്നെ തങ്ങിപ്പോകാനും അതിൽ മുങ്ങിപ്പോകാനും സാധ്യതയില്ലാതിരുന്നില്ല. വഴിപിഴച്ചുപോയ പുത്രന്മാരുടെ കഥകളുണ്ടായിരുന്നു, അത്തരം കഥകൾ ഞാൻ വലിയ ആവേശത്തോടെ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത്തരം കഥകളിൽ അച്ഛന്റെയും നന്മയുടെയും അടുത്തേക്കുള്ള മടക്കം എപ്പോഴും മോചനദായകവും മഹത്തരവുമായിരുന്നു. അതുമാത്രമാണ് ശരിയും നല്ലതും അഭികാമ്യവുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. എന്നിട്ടും, ദുഷ്ടരുടെയും വഴിപിഴച്ചവരുടെയും ഇടയിൽ നടക്കുന്ന കഥാഭാഗത്തിനായിരുന്നു കൂടുതൽ ആകർഷണീയത. അത് പറയാനും സമ്മതിക്കാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, സത്യത്തിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആ വഴിപിഴച്ചവൻ പശ്ചാത്തപിച്ച് തിരിച്ചെത്തുന്നത് ഒരു നഷ്ടം തന്നെയാണെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷേ അതാരും പറഞ്ഞില്ല, ചിന്തിച്ചുമില്ല. അതവിടെ എങ്ങനെയോ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഒരു മുൻധാരണയായോ സാധ്യതയായോ, വികാരങ്ങളുടെയെല്ലാം അടിത്തട്ടിൽ അതുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പിശാചിനെ സങ്കൽപ്പിക്കുമ്പോൾ, അവനെ താഴെ തെരുവിൽ, വേഷം മാറിയോ അല്ലാതെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഉത്സവപ്പറമ്പിലോ കള്ളുഷാപ്പിലോ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് എളുപ്പമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരിക്കലും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ സങ്കൽപ്പിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല.