ചോരക്കടലിലെ കപ്പിത്താൻ

വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിൽ ബിരുദധാരിയും, അതുകൂടാതെ മറ്റു പലതിലും വൈദഗ്ദ്ധ്യമുള്ളവനുമായ പീറ്റർ ബ്ലഡ്, ബ്രിഡ്ജ്‌വാട്ടർ പട്ടണത്തിലെ വാട്ടർ ലെയ്‌നിനു മുകളിലുള്ള തന്റെ ജനലിനരികിലിരുന്ന് ഒരു പൈപ്പ് വലിക്കുകയും ജനൽപ്പാളിയിലെ ചട്ടികളിൽ നട്ടുവളർത്തിയ ജെറേനിയം ചെടികളെ പരിചരിക്കുകയും ചെയ്തു. എതിർവശത്തുള്ള ഒരു ജനലിലൂടെ കടുത്ത അപ്രീതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതൊന്നും അദ്ദേഹം ഗൗനിച്ചില്ല. മിസ്റ്റർ ബ്ലഡിന്റെ ശ്രദ്ധ തന്റെ ജോലിയിലും താഴെ ഇടുങ്ങിയ തെരുവിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ജനപ്രവാഹത്തിലുമായി പകുത്തുപോയിരുന്നു; അന്നേ ദിവസം രണ്ടാം തവണയും കാസിൽ ഫീൽഡിലേക്ക് കുതിച്ചൊഴുകുകയായിരുന്ന ഒരു പ്രവാഹം. അവിടെയായിരുന്നു അന്നുച്ചതിരിഞ്ഞ് ഡ്യൂക്കിന്റെ പുരോഹിതനായ ഫെർഗൂസൻ, ദൈവവചനത്തേക്കാളേറെ രാജ്യദ്രോഹം നിറഞ്ഞ ഒരു പ്രസംഗം നടത്തിയത്. ചിതറിയും ആവേശഭരിതരുമായ ആ കൂട്ടങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും തൊപ്പികളിൽ പച്ചിലച്ചില്ലകൾ ചൂടിയവരും കൈകളിൽ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ ആയുധങ്ങളേന്തിയവരുമായിരുന്നു. ചിലർ നാടൻ തോക്കുകൾ തോളിലേറ്റിയിരുന്നു എന്നതു ശരിയാണ്, അവിടെയും ഇവിടെയുമായി ചില വാളുകൾ വീശപ്പെടുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ അവരിൽ കൂടുതൽ പേരുടെയും ആയുധം ഗദകളായിരുന്നു, ഭൂരിഭാഗം പേരും കൊയ്ത്തരിവാളുകൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഭീമാകാരമായ കുന്തങ്ങൾ നിലത്തുകൂടി വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടുപോയി. കാഴ്ചയിൽ ഭയാനകമെങ്കിലും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ തീർത്തും വിരൂപമായിരുന്നു അവ. ഈ താത്കാലിക യോദ്ധാക്കളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നെയ്ത്തുകാരും വാറ്റുകാരും മരപ്പണിക്കാരും കൊല്ലന്മാരും കൽപ്പണിക്കാരും ഇഷ്ടികപ്പണിക്കാരും ചെരുപ്പുകുത്തികളും, സമാധാനകാലത്തെ മറ്റെല്ലാ തൊഴിലുകളുടെയും പ്രതിനിധികളുമുണ്ടായിരുന്നു. ടോണ്ടണെപ്പോലെ ബ്രിഡ്ജ്‌വാട്ടറും ആ ജാരസന്തതിയായ ഡ്യൂക്കിന്റെ സേവനത്തിനായി തങ്ങളുടെ പുരുഷന്മാരെ അത്രയധികം സംഭാവന ചെയ്തിരുന്നു, ആയുധമെടുക്കാൻ പ്രായവും ആരോഗ്യവുമുള്ള ഏതൊരാളും അതിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നത് സ്വയം ഒരു ഭീരുവോ പാപ്പാവാദിയോ ആയി മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നതിന് തുല്യമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, ആയുധമെടുക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ എന്നു മാത്രമല്ല, അതിന്റെ ഉപയോഗത്തിൽ പരിശീലനവും വൈദഗ്ദ്ധ്യവും നേടിയവനും, തീർച്ചയായും ഒരു ഭീരുവല്ലാത്തവനും, തനിക്ക് സൗകര്യമുള്ളപ്പോൾ മാത്രം പാപ്പാവാദിയാകുന്നവനുമായ പീറ്റർ ബ്ലഡ്, ആ ഊഷ്മളമായ ജൂലൈ സായാഹ്നത്തിൽ, ചുറ്റും ഒന്നും നടക്കുന്നില്ലെന്ന മട്ടിൽ തികഞ്ഞ നിസ്സംഗതയോടെ തന്റെ ജെറേനിയം ചെടികളെ പരിചരിക്കുകയും പൈപ്പ് വലിക്കുകയും ചെയ്തു. മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി അദ്ദേഹം ചെയ്തു. യുദ്ധജ്വരം ബാധിച്ച ആ ആവേശക്കാർക്കുനേരെ അദ്ദേഹം ഹോറസിന്റെ ഒരു വരിയെറിഞ്ഞു—ചെറുപ്പത്തിലേ തനിക്ക് അതിരുകവിഞ്ഞൊരിഷ്ടം തോന്നിയിരുന്ന ഒരു കവിയായിരുന്നു ഹോറസ്: “അല്ലയോ പാപികളേ, നിങ്ങൾ ഈ പാഞ്ഞുപോകുന്നത് എങ്ങോട്ടാണ്, എങ്ങോട്ടാണ്?” സോമർസെറ്റ്ഷെയറുകാരിയായ അമ്മയുടെ നാടോടികളായ പൂർവികരിൽനിന്ന് പൈതൃകമായി ലഭിച്ച ആ ചുടുചോര, ഈ കലാപത്തിന്റെ ഭ്രാന്തമായ ആവേശച്ചൂടിനിടയിലും എന്തുകൊണ്ടാണ് അടങ്ങിയിരുന്നതെന്നും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛൻ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുമായിരുന്ന ഗൗരവമേറിയ പഠനത്തിന്റെ കെട്ടുപാടുകളിൽനിന്ന് ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹത്തെ പുറത്തുചാടിച്ച ആ പ്രക്ഷുബ്ധമായ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ ഈ പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെയെല്ലാം നടുവിൽ ശാന്തമായിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നും ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഊഹിക്കാം. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കൊടിക്കീഴിൽ അണിനിരന്ന ഈ മനുഷ്യരെ അദ്ദേഹം എങ്ങനെയാണ് കണ്ടിരുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകും—ടോണ്ടനിലെ കന്യകമാർ നെയ്ത കൊടികൾ; മിസ് ബ്ലേക്കിന്റെയും മിസിസ് മസ്ഗ്രോവിന്റെയും സെമിനാരികളിൽനിന്നുള്ള പെൺകുട്ടികൾ—ഒരു നാടൻപാട്ടിൽ പറയുന്നതുപോലെ—മൺമത്ത് രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിന് പതാകകളുണ്ടാക്കാൻവേണ്ടി സ്വന്തം പട്ടുപാവാടകൾ വലിച്ചുകീറിയവർ. കല്ലുപാകിയ തെരുവിലൂടെ അവർ കലപിലകൂട്ടി കടന്നുപോയപ്പോൾ, പുച്ഛത്തോടെ അവർക്കുനേരെ എറിഞ്ഞ ആ ലാറ്റിൻ വരി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സ്വന്തം നാശത്തിലേക്ക് ദുഷ്ടമായ ഭ്രാന്തോടെ പാഞ്ഞടുക്കുന്ന വിഡ്ഢികളായിരുന്നു അവർ. കാരണം, ഈ മൺമത്ത് എന്നു പറയുന്നവനെക്കുറിച്ചും അവനെ പ്രസവിച്ച സുന്ദരിയായ ആ കറുത്ത വേശ്യയെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവന്റെ നിയമപരമായ പിന്തുടർച്ചാവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഐതിഹ്യത്തിൽ വഞ്ചിതനാകാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല; ആ ഐതിഹ്യത്തിന്റെ ബലത്തിലായിരുന്നു ഈ കലാപത്തിന്റെ കൊടി ഉയർന്നത്. ബ്രിഡ്ജ്‌വാട്ടറിലെ കവലയിൽ പതിച്ചിരുന്ന ആ അസംബന്ധ വിളംബരം അദ്ദേഹം വായിച്ചിരുന്നു—ടോണ്ടനിലും മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിലും അത് പതിച്ചിരുന്നതുപോലെ—അതിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരുന്നു: “നമ്മുടെ പരമാധികാരിയായ ചാൾസ് രണ്ടാമൻ തിരുമനസ്സിന്റെ നിര്യാണത്തെത്തുടർന്ന്, ഇംഗ്ലണ്ട്, സ്കോട്ട്ലൻഡ്, ഫ്രാൻസ്, അയർലൻഡ് എന്നീ രാജ്യങ്ങളുടെയും അവയോട് ചേർന്നുള്ള മറ്റ് ആധിപത്യപ്രദേശങ്ങളുടെയും കിരീടാവകാശം, പരേതനായ ചാൾസ് രണ്ടാമൻ രാജാവിന്റെ പുത്രനും കിരീടത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷാവകാശിയുമായ അത്യുന്നതനും കുലീനനുമായ ജെയിംസ് രാജകുമാരൻ, ഡ്യൂക്ക് ഓഫ് മൺമത്തിന് നിയമപരമായി വന്നുചേർന്നിരിക്കുന്നു.” അത് അദ്ദേഹത്തിൽ ചിരിയുണർത്തി; അതോടൊപ്പം “ജെയിംസ്, ഡ്യൂക്ക് ഓഫ് യോർക്ക്, പരേതനായ രാജാവിനെ ആദ്യം വിഷംകൊടുത്ത് കൊല്ലിക്കുകയും, അതിനുതൊട്ടുപിന്നാലെ കിരീടം തട്ടിയെടുക്കുകയും കയ്യേറുകയും ചെയ്തു” എന്ന പ്രഖ്യാപനവും. ഇവയിലേതാണ് വലിയ നുണയെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു. കാരണം, മിസ്റ്റർ ബ്ലഡ് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്ന് ഭാഗം ചെലവഴിച്ചത് നെതർലൻഡ്സിലായിരുന്നു. ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ജെയിംസ് രണ്ടാമൻ രാജാവ്, മുതലായ സ്ഥാനപ്പേരുകളോടെ സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച ഈ ജെയിംസ് സ്കോട്ട്, ഏതാണ്ട് മുപ്പത്തിയാറ് വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് ആദ്യമായി വെളിച്ചം കണ്ടത് അവിടെയായിരുന്നു. അവന്റെ യഥാർത്ഥ പിതൃത്വത്തെക്കുറിച്ച് അവിടെ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന കഥ അദ്ദേഹത്തിന് പരിചിതമായിരുന്നു. ചാൾസ് സ്റ്റുവർട്ടും ലൂസി വാൾട്ടറും തമ്മിൽ ഒരു രഹസ്യവിവാഹം നടന്നിരുന്നു എന്ന കപടവാദത്തിന്റെ ബലത്തിൽ നിയമപരമായ അവകാശം സ്ഥാപിക്കുന്ന കാര്യം പോട്ടെ—ഇപ്പോൾ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ രാജാവായി സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച ഈ മൺമത്ത്, പരേതനായ രാജാവിന്റെ അവിഹിതസന്തതിപോലുമായിരിക്കില്ല എന്നുവരെ വരാം. ഈ വികൃതമായ അവകാശവാദത്തിന്റെ അന്ത്യം നാശവും ദുരന്തവുമല്ലാതെ മറ്റെന്താകാനാണ്? ഇംഗ്ലണ്ട് ഇങ്ങനെയൊരു പെർക്കിനെ വിഴുങ്ങുമെന്ന് എങ്ങനെയാണ് പ്രതീക്ഷിക്കാനാകുക? അവന്റെ ഈ കെട്ടുകഥപോലുള്ള അവകാശവാദം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു, കുലീനരായ ഏതാനും വിഗ്ഗുകൾ നയിച്ച, ഈ വെസ്റ്റ് കൺട്രിയിലെ മരമണ്ടന്മാർ കലാപത്തിലേക്ക് വശീകരിക്കപ്പെട്ടത്!