ഷെർലക് ഹോംസിന്റെ കേസ്ബുക്ക്

പത്തു വർഷത്തിനിടെ പത്താം തവണയും, താഴെക്കൊടുക്കുന്ന ഈ വിവരണം വെളിപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ അനുവാദം ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഇനിയിപ്പോൾ അതുകൊണ്ട് ദോഷമൊന്നും വരാനില്ല,” എന്നായിരുന്നു മിസ്റ്റർ ഷെർലക് ഹോംസിന്റെ മറുപടി. അങ്ങനെ, പലതരത്തിലും എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ഔദ്യോഗികജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ഒരു മുഹൂർത്തം രേഖപ്പെടുത്താൻ ഒടുവിൽ എനിക്ക് അനുവാദം ലഭിച്ചു. ഹോംസിനും എനിക്കും ടർക്കിഷ് ബാത്ത് ഒരു ദൗർബല്യമായിരുന്നു. ഡ്രൈയിംഗ് റൂമിലെ സുഖകരമായ ആലസ്യത്തിൽ പുകവലിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്, മറ്റെവിടെവെച്ചും കാണുന്നതിനേക്കാൾ അദ്ദേഹം മിതഭാഷിത്വം വെടിഞ്ഞ് കൂടുതൽ മനുഷ്യസഹജനായി എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. നോർത്തംബർലാൻഡ് അവന്യൂവിലെ ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ, രണ്ട് ചാരുകസേരകൾ അടുത്തടുത്തായി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു മൂലയുണ്ട്. എന്റെ ഈ വിവരണം ആരംഭിക്കുന്ന ദിവസമായ, 1902 സെപ്റ്റംബർ 3-ന് ഞങ്ങൾ അവയിലായിരുന്നു കിടന്നിരുന്നത്. പുതിയതായി എന്തെങ്കിലും വിശേഷങ്ങളുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു. മറുപടിയായി, തന്നെ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന പുതപ്പിനുള്ളിൽ നിന്ന് നീണ്ടുമെലിഞ്ഞ, സദാ ചലനാത്മകമായ ആ കൈ പുറത്തേക്കിട്ട്, അരികിൽ തൂക്കിയിരുന്ന കോട്ടിന്റെ ഉൾക്കീശയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം ഒരു കവർ വലിച്ചെടുത്തു. “ചിലപ്പോൾ അനാവശ്യമായി ബഹളംവെക്കുന്ന, സ്വയം വലിയ ആളാണെന്ന് കരുതുന്ന വല്ല വിഡ്ഢിയുമായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ജീവന്മരണപ്രശ്നവുമാകാം,” ആ കുറിപ്പ് എനിക്ക് കൈമാറിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “ഈ സന്ദേശത്തിൽ പറയുന്നതിനപ്പുറം എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല.” അത് കാൾട്ടൺ ക്ലബ്ബിൽ നിന്നായിരുന്നു, തലേദിവസം വൈകുന്നേരത്തെ തീയതി വെച്ചതായിരുന്നു. അതിൽ ഞാൻ വായിച്ചതിപ്രകാരമാണ്: “സർ ജെയിംസ് ഡാമറി മിസ്റ്റർ ഷെർലക് ഹോംസിന് ആശംസകൾ നേരുന്നു, നാളെ 4.30-ന് അദ്ദേഹം മിസ്റ്റർ ഹോംസിനെ സന്ദർശിക്കുന്നതായിരിക്കും. മിസ്റ്റർ ഹോംസുമായി ആലോചിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വിഷയം അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ളതും അതിലോലവുമാണെന്ന് സർ ജെയിംസ് അറിയിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഈ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് അവസരമൊരുക്കാൻ മിസ്റ്റർ ഹോംസ് എല്ലാവിധത്തിലും ശ്രമിക്കുമെന്നും, ആ വിവരം കാൾട്ടൺ ക്ലബ്ബിലേക്ക് ടെലിഫോണിൽ വിളിച്ച് സ്ഥിരീകരിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം പ്രത്യാശിക്കുന്നു.” ഞാൻ ആ കടലാസ് തിരികെ നൽകിയപ്പോൾ ഹോംസ് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ അത് ഉറപ്പുവരുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ, വാട്സൺ. ഈ ഡാമറി എന്ന മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് താങ്കൾക്ക് എന്തെങ്കിലും അറിയാമോ?” “ഉന്നതസമൂഹത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് സുപരിചിതമാണ് എന്നതുമാത്രം.” “ശരി, എനിക്ക് അതിൽക്കൂടുതൽ ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാനാകും. പത്രങ്ങളിൽ വരാതെ സൂക്ഷിക്കേണ്ട നാജൂക്കായ വിഷയങ്ങൾ ഒതുക്കിത്തീർക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിനൊരു പേരുണ്ട്. ഹാമർഫോർഡ് വിൽപത്രക്കേസിൽ സർ ജോർജ്ജ് ലൂയിസുമായി അദ്ദേഹം നടത്തിയ ചർച്ചകൾ താങ്കൾ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവാം. നയതന്ത്രജ്ഞത ജന്മസിദ്ധമായിട്ടുള്ള ഒരു ലോകപരിചയക്കാരനാണ് അദ്ദേഹം. അതുകൊണ്ട്, ഇതൊരു തെറ്റായ സൂചനയല്ലെന്നും, നമ്മുടെ സഹായം അദ്ദേഹത്തിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആവശ്യമുണ്ടെന്നും ഞാൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു.” “നമ്മുടെയോ?” “അതെ, താങ്കൾക്ക് വിരോധമില്ലെങ്കിൽ, വാട്സൺ.” “അതൊരു ബഹുമതിയായിരിക്കും.” “അപ്പോൾ സമയം ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ—നാലര. അതുവരെ നമുക്ക് ഈ വിഷയം തലയിൽനിന്നും മാറ്റിവെക്കാം.” അക്കാലത്ത് ഞാൻ ക്വീൻ ആൻ സ്ട്രീറ്റിലെ എന്റെ സ്വന്തം മുറികളിലായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്, പക്ഷേ പറഞ്ഞ സമയത്തിനു മുൻപേ ഞാൻ ബേക്കർ സ്ട്രീറ്റിൽ എത്തിയിരുന്നു. കൃത്യം നാലരയ്ക്ക് തന്നെ, കേണൽ സർ ജെയിംസ് ഡാമറിയുടെ വരവറിയിക്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തെ വിവരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്നുതന്നെ പറയാം, കാരണം ആ വലിയ, തുറന്ന, സത്യസന്ധമായ വ്യക്തിത്വത്തെ, ആ വിശാലമായ, ഷേവ് ചെയ്ത മുഖത്തെ, എല്ലാത്തിലുമുപരി, ആ ഇമ്പമാർന്ന, പാകത വന്ന ശബ്ദത്തെ പലരും ഓർക്കുന്നുണ്ടാവും. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചാരനിറമുള്ള ഐറിഷ് കണ്ണുകളിൽ നിഷ്കളങ്കത തിളങ്ങി, ചലനാത്മകമായ, പുഞ്ചിരി തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിൽ നർമ്മബോധം കളിയാടി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിളങ്ങുന്ന ടോപ്-ഹാറ്റും, കറുത്ത ഫ്രോക്ക്-കോട്ടും, എന്തിന്, കറുത്ത സാറ്റിൻ ക്രവാറ്റിലെ മുത്തു പതിച്ച പിൻ മുതൽ വാർണിഷ് ചെയ്ത ഷൂസിനു മുകളിലെ ലാവെൻഡർ നിറമുള്ള സ്പാറ്റ്സ് വരെയുള്ള ഓരോ ചെറുവിശദാംശവും, അദ്ദേഹം പേരുകേട്ട വസ്ത്രധാരണത്തിലെ സൂക്ഷ്മമായ ശ്രദ്ധയെ വിളിച്ചോതുന്നതായിരുന്നു. ആ വലിയ, പ്രബലനായ പ്രഭു ആ ചെറിയ മുറിയെ തന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് കീഴടക്കി. “തീർച്ചയായും, ഡോ. വാട്സണെ ഇവിടെ കാണുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു,” വിനയത്തോടെ തലകുനിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹകരണം ഒരുപക്ഷേ വളരെ ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം, കാരണം, മിസ്റ്റർ ഹോംസ്, നമ്മളിപ്പോൾ ഇടപെടുന്നത് അക്രമം ഒരു പുത്തരിയല്ലാത്ത, ഒന്നിനും മടിക്കാത്ത ഒരു മനുഷ്യനുമായാണ്. യൂറോപ്പിൽ ഇയാളെക്കാൾ അപകടകാരിയായ മറ്റൊരു മനുഷ്യനില്ലെന്നുതന്നെ ഞാൻ പറയും.” “ആ പുകഴ്ത്തൽ ഇതിനുമുൻപും എന്റെ പല എതിരാളികൾക്കും ചാർത്തിക്കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്,” ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഷെർലക് ഹോംസ് പറഞ്ഞു. “താങ്കൾ പുകവലിക്കില്ലേ? എങ്കിൽ ഞാനെന്റെ പൈപ്പ് കത്തിക്കുന്നതിൽ വിരോധമില്ലെന്നു കരുതുന്നു. നിങ്ങൾ പറയുന്നയാൾ പരേതനായ പ്രൊഫസർ മൊറിയാർട്ടിയെക്കാളും, ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കേണൽ സെബാസ്റ്റ്യൻ മൊറാനെക്കാളും അപകടകാരിയാണെങ്കിൽ, തീർച്ചയായും അയാളെ നേരിടാൻ മാത്രം യോഗ്യതയുണ്ട്. അയാളുടെ പേരെന്താണെന്ന് ചോദിക്കാമോ?” “ബാരൺ ഗ്രൂണറെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴെങ്കിലും കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?” “ഓസ്ട്രിയക്കാരനായ ആ കൊലപാതകിയെയല്ലേ ഉദ്ദേശിച്ചത്?” കേണൽ ഡാമറി തുകൽ കയ്യുറയിട്ട കൈകൾ മലർത്തി ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ കണ്ണുവെട്ടിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ലല്ലോ, മിസ്റ്റർ ഹോംസ്! ഗംഭീരം! അപ്പോൾ നിങ്ങൾ അയാളെ ഒരു കൊലപാതകിയായി വിലയിരുത്തിക്കഴിഞ്ഞു, അല്ലേ?” “യൂറോപ്യൻ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് എന്റെ ജോലിയുടെ ഭാഗമാണ്. പ്രാഗിൽ സംഭവിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് വായിച്ച ആർക്കാണ് അയാളുടെ കുറ്റത്തിൽ സംശയം തോന്നാതിരിക്കുക! തികച്ചും സാങ്കേതികമായ ഒരു നിയമപ്രശ്നവും ഒരു സാക്ഷിയുടെ ദുരൂഹമരണവുമാണ് അയാളെ രക്ഷിച്ചത്! സ്പ്ലൂഗൻ പാസിൽ വെച്ച് ‘അപകടം’ എന്ന് പറയുന്ന സംഭവം നടന്നപ്പോൾ അയാൾ ഭാര്യയെ കൊന്നതാണെന്ന് ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടതുപോലെ ഉറപ്പാണ്. അയാൾ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ടെന്നും എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. വൈകാതെ തന്നെ അയാൾ എനിക്കൊരു പണി തരുമെന്ന് ഒരുൾവിളിയുമുണ്ടായിരുന്നു. ശരി, ബാരൺ ഗ്രൂണർ ഇപ്പോൾ എന്താണ് ഒപ്പിക്കുന്നത്? ഈ പഴയ ദുരന്തം വീണ്ടും കുത്തിപ്പൊക്കിയതല്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു?”