കാർമില്ല

He acquired it through an extremely profitable transaction. You won't find another place more beautiful, yet solitary, than this. It is situated on a small hill within the forest. A very old and narrow path passes in front of its drawbridge. The moat surrounding the castle has plenty of fish; swans glide over it, and white water lilies bloom on the surface. The front facade with its many windows, the towers, and the Gothic chapel proclaim the castle's grandeur. In front of the castle gate, the forest transforms into a beautiful meadow. To the right, a Gothic bridge carries the path across a stream flowing through the shadow of the woods. I mentioned that this is an extremely solitary place. Look, from our castle, this forest stretches fifteen miles to the right and twelve miles to the left. Even the nearest inhabited village is about seven English miles away. Another historic castle, that of General Spielsdorf, is about twenty miles distant. I specifically mentioned "the nearest inhabited village" because there is a ruined village just three miles to the west. There, you'll find a strange little church without a roof. In its aisles lie the tombs of the proud 'Karnstein' family, who once ruled this area but are now extinct. Their old castle, standing in the forest overlooking that ruined village, is also empty today. There's a legend that explains why that beautiful yet unsettling place became deserted. I'll tell you that another time. We are very few people living in this castle. I'm not including the servants and dependents living in the outbuildings. You'll be surprised to hear! My father, the kindest man in the world—he is getting old now; and then myself. When this story took place, I was only nineteen years old. Eight years have passed since then. My father and I formed the family in the castle. My mother, a Styrian woman, died when I was an infant. But I had a kind governess with me since my childhood. Her benevolent face is one of my earliest memories. She was Madame Perrodon from Berne. In my life, having lost my mother, her care and love were a great comfort. She participated as the third person in our small dinner parties. There was also a fourth person—Mademoiselle De Lafontaine. She spoke French and German. Madame Perrodon spoke French and a little English. My father and I spoke English. We spoke English every day to keep from forgetting the language and to show our love for our country. As a result, there was a mixture of languages there; strangers used to laugh when they heard it. Occasionally, some female friends of my age would visit.

അദ്ദേഹം അത്യന്തം ലാഭകരമായൊരു ഇടപാടിലൂടെ സ്വന്തമാക്കി. ഇതിലും മനോഹരവും എന്നാൽ ഏകാന്തവുമായ മറ്റൊരിടം കാണാനില്ല. വനത്തിനുള്ളിലെ ഒരു ചെറിയ കുന്നിൻമുകളിലാണ് ഇത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. വളരെ പഴയതും ഇടുങ്ങിയതുമായ ഒരു പാത ഇതിന്റെ ‘ഡ്രോബ്രിഡ്ജിന്’ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. കോട്ടയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ള കിടങ്ങിൽ ധാരാളം മീനുകളുണ്ട്; അതിനു മുകളിലൂടെ രാജഹംസങ്ങൾ നീന്തിത്തുടിക്കുന്നു, ജലോപരിതലത്തിൽ വെള്ള ആമ്പൽപ്പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. അനേകം ജനലുകളുള്ള മുൻഭാഗവും ഗോപുരങ്ങളും ഗോഥിക് ശൈലിയിലുള്ള പ്രാർത്ഥനാലയവും ആ കോട്ടയുടെ പ്രൗഢി വിളിച്ചോതുന്നു. കോട്ടവാതിലിന് മുന്നിലായി വനം ഒരു മനോഹരമായ പുൽമേടായി മാറുന്നു. വലതുവശത്ത് ഒരു ഗോഥിക് പാലം, കാടിന്റെ നിഴലിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഒരു അരുവിക്ക് കുറുകെ പാതയെ നയിക്കുന്നു. ഇതൊരു അതീവ ഏകാന്തമായ സ്ഥലമാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ. നോക്കൂ, ഞങ്ങളുടെ കോട്ടയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ വലതുവശത്തേക്ക് പതിനഞ്ച് മൈലും ഇടതുവശത്തേക്ക് പന്ത്രണ്ട് മൈലും ഈ വനം വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്നു. ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള ജനവാസമുള്ള ഗ്രാമം പോലും ഏകദേശം ഏഴ് ഇംഗ്ലീഷ് മൈൽ ദൂരെയാണ്. ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മറ്റൊരു കോട്ടയുള്ളത് ഏകദേശം ഇരുപത് മൈൽ ദൂരെ ജനറൽ സ്പീൽസ്ഡോർഫിന്റേതാണ് (General Spielsdorf). “അടുത്തുള്ള ജനവാസമുള്ള ഗ്രാമം” എന്ന് ഞാൻ പ്രത്യേകം പറയാൻ കാരണമുണ്ട്. പടിഞ്ഞാറ് ദിശയിൽ മൂന്ന് മൈൽ മാത്രം അകലെയായി തകർന്നുപോയ ഒരു ഗ്രാമമുണ്ട്. അവിടെ മേൽക്കൂരയില്ലാത്ത വിചിത്രമായ ഒരു ചെറിയ പള്ളിയുണ്ട്. അതിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ പണ്ട് ഈ പ്രദേശം ഭരിച്ചിരുന്ന, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ വംശമറ്റുപോയ അഭിമാനികളായ ‘കാർൺസ്റ്റീൻ’ കുടുംബത്തിന്റെ ശവകുടീരങ്ങൾ കാണാം. വനത്തിനുള്ളിൽ ആ തകർന്ന ഗ്രാമത്തെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന അവരുടെ ആ പഴയ കൊട്ടാരവും ഇന്ന് ശൂന്യമാണ്. മനോഹരവും എന്നാൽ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നതുമായ ആ സ്ഥലം ആളൊഴിഞ്ഞു പോകാൻ കാരണമായ ഒരു ഐതിഹ്യമുണ്ട്. അത് മറ്റൊരു സമയം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയാം. ഈ കോട്ടയിൽ താമസിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ വളരെ കുറച്ചുപേർ മാത്രമാണ്. വേലക്കാരെയും പുറത്തെ കെട്ടിടങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന ആശ്രിതരെയും ഞാൻ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നില്ല. കേട്ടാൽ നിങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെടും! ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കരുണയുള്ള മനുഷ്യനായ എന്റെ പിതാവ്—അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോൾ പ്രായമായി വരുന്നു; പിന്നെ ഞാനും. ഈ കഥ നടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പത്തൊമ്പത് വയസ്സ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനുശേഷം എട്ട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. പിതാവും ഞാനും ചേർന്നതായിരുന്നു കോട്ടയിലെ കുടുംബം. എന്റെ അമ്മ, ഒരു സ്റ്റൈറിയൻ വനിതയായിരുന്നു, ഞാൻ കൈക്കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവർ മരിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ കൂടെയുള്ള ദയാലുവായ ഒരു ഗൃഹാദ്ധ്യാപിക എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കരുണ നിറഞ്ഞ മുഖം എന്റെ ആദ്യകാല ഓർമ്മകളിൽ ഒന്നാണ്. ബെർണിൽ നിന്നുള്ള മേഡം പെറോഡൻ ആയിരുന്നു അത്. അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെട്ട എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവരുടെ സംരക്ഷണവും സ്നേഹവും വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ ഡിന്നർ പാർട്ടികളിൽ അവർ മൂന്നാമത്തെയാളായി പങ്കെടുത്തു. നാലാമതായി ഒരാൾ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു—മാദമൊസെൽ ദെ ലാഫൊന്തേൻ. അവർ ഫ്രഞ്ചും ജർമ്മനും സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. മേഡം പെറോഡൻ ഫ്രഞ്ചും അല്പം ഇംഗ്ലീഷും സംസാരിക്കും. ഞാനും പിതാവും ഇംഗ്ലീഷിലാണ് സംസാരിക്കാറുള്ളത്. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ ഞങ്ങൾക്ക് മറന്നുപോകാതിരിക്കാനും ഞങ്ങളുടെ രാജ്യത്തോടുള്ള സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനുമാണ് ഞങ്ങൾ എല്ലാ ദിവസവും ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി അവിടെ ഭാഷകളുടെ ഒരു മിശ്രിതമായിരുന്നു; അപരിചിതർ അത് കേട്ട് ചിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ എന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള ചില പെൺസുഹൃത്തുക്കൾ …