കറുത്ത പൂച്ചയും മറ്റു നിഗൂഢ കഥകളും

Above all, my sense of hearing became extremely acute. I heard all sounds in heaven and on earth. I heard many things in hell. And yet, how can you say I am mad? Listen! See how calmly—how healthily—I can tell you the whole story. I cannot say how the idea first entered my brain; but once conceived, it haunted me day and night. There was no object, no passion. I loved the old man. He had never wronged me. He had never given me insult. I had no desire for his gold. Yet it was his eye! Yes, it was his eye! One of his eyes was like that of a vulture—a pale blue eye, with a film over it. Whenever it fell upon me, my blood ran cold; and so by degrees—very gradually—I made up my mind to take the life of the old man, and thus rid myself of the eye forever. This is the point. You fancy me mad. Madmen know nothing. But you should have seen me. You should have seen how wisely I proceeded—with what caution—with what foresight—with what dissimulation I went to work! I was never kinder to the old man than during the whole week before I killed him. And every night, about midnight, I turned the latch of his door—oh, so gently! And then, when I had made an opening sufficient for my head, I put in a dark lantern, all closed, so that no light shone out. And then I thrust in my head. Oh, you would have laughed to see how cunningly I thrust it in! I moved it very slowly—very, very slowly—so that I might not disturb the old man’s sleep. It took me an hour to place my whole head within the opening. Ha!—would a madman have been so wise as this? And then, when my head was well in, I undid the lantern cautiously—oh, so cautiously—cautiously (for the hinges creaked)—I undid it just so much that a single thin ray of light fell upon the vulture eye. And this I did for seven long nights—every night just at midnight—but I found the eye always closed; and so it was impossible to do the work; for it was not the old man who vexed me, but his Evil Eye. And every morning, when the day broke, I went boldly into his chamber, and spoke courageously to him. I called him by name, and spoke affectionately to him.

എല്ലാറ്റിനുമുപരി എന്റെ കേൾവിശക്തി അതീവ സൂക്ഷ്മമായിത്തീർന്നു. ആകാശത്തിലെയും ഭൂമിയിലെയും എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും ഞാൻ കേട്ടു. നരകത്തിലെ പല കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഞാൻ കേട്ടു. എന്നിട്ടും എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ ഭ്രാന്തനാണെന്ന് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്? ശ്രദ്ധിക്കൂ! എത്രത്തോളം ആരോഗ്യത്തോടെ-എത്രത്തോളം ശാന്തതയോടെ എനിക്ക് ഈ കഥ മുഴുവൻ നിങ്ങളോട് പറയാൻ കഴിയുമെന്ന് നോക്കൂ. ആ ആശയം എന്റെ തലയിൽ എങ്ങനെയാണ് ആദ്യം വന്നതെന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ല; പക്ഷേ ഒരിക്കൽ അത് അവിടെ രൂപപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രാപ്പകൽ അത് എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിൽ എനിക്ക് പ്രത്യേക ലക്ഷ്യങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എനിക്ക് വൈകാരികമായ ക്ഷോഭവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ ആ വൃദ്ധനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരിക്കലും ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല. അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരിക്കലും അപമാനിച്ചിട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വർണ്ണത്തോടും എനിക്ക് മോഹമില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും അത് ആ ‘കണ്ണായിരുന്നു’! അതെ, അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണായിരുന്നു! കഴുകന്റെ കണ്ണിനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു കണ്ണായിരുന്നു അത്—മുകളിൽ നേർത്ത പാട പടർന്ന, മങ്ങിയ നീലനിറമുള്ള ഒരു കണ്ണ്. ആ കണ്ണ് എന്നിൽ പതിക്കുമ്പോഴെല്ലാം എന്റെ രക്തം തണുത്തുറയുമായിരുന്നു; അങ്ങനെ പതുക്കെ പതുക്കെ—വളരെ സാവധാനം—ആ വൃദ്ധന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു, അങ്ങനെ ആ കണ്ണിൽ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഇതാണ് പ്രധാന കാര്യം. നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരു ഭ്രാന്തനായി കരുതുന്നു. എന്നാൽ ഭ്രാന്തന്മാർക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങൾ എന്നെ കാണണമായിരുന്നു. എത്രത്തോളം വിവേകത്തോടെയാണ് ഞാൻ പ്രവർത്തിച്ചതെന്ന് നിങ്ങൾ കാണണമായിരുന്നു—എത്രത്തോളം മുൻകരുതലുകളോടെ—എത്രത്തോളം ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെ—എത്രത്തോളം കപടതയോടെയാണ് ഞാൻ എന്റെ ജോലിയിൽ ഏർപ്പെട്ടതെന്ന് നോക്കൂ! ആ കൊലപാതകത്തിന് മുൻപുള്ള ഒരാഴ്ച മുഴുവൻ ഞാൻ ആ വൃദ്ധനോട് എത്രയധികം സ്നേഹത്തോടെയാണ് പെരുമാറിയത്. ഓരോ രാത്രിയിലും, ഏകദേശം അർദ്ധരാത്രിയോടടുക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിന്റെ കൊളുത്ത് തിരിക്കും—ഓ, അത്രത്തോളം സാവധാനം! പിന്നീട്, എന്റെ തല അകത്തേക്ക് കടത്താൻ പാകത്തിന് വാതിൽ അല്പം തുറന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, പ്രകാശം പുറത്തുപോകാത്ത രീതിയിൽ പൂർണ്ണമായും അടച്ച ഒരു ലാന്റൺ (dark lantern) ഞാൻ അകത്തേക്ക് നീട്ടും. പിന്നീട് ഞാൻ എന്റെ തല അകത്തേക്ക് കടത്തും. ഓ, ഞാൻ എത്രത്തോളം തന്ത്രപരമായാണ് എന്റെ തല അകത്തേക്ക് നീട്ടുന്നതെന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ചിരിച്ചുപോയേനെ! ആ വൃദ്ധന്റെ ഉറക്കം തടസ്സപ്പെടാതിരിക്കാൻ ഞാൻ വളരെ പതുക്കെയാണ്—വളരെ, വളരെ പതുക്കെയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. എന്റെ തല മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും കടത്താൻ എനിക്ക് ഒരു മണിക്കൂറോളം വേണ്ടി വരുമായിരുന്നു. ഹാ!—ഒരു ഭ്രാന്തന് ഇത്രത്തോളം വിവേകമുണ്ടാകുമോ? തല അകത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ, പതുക്കെ—വളരെ പതുക്കെ—ഞാൻ ആ ലാന്റൺ അല്പം തുറക്കും (അതിന്റെ വിജാഗിരികൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ അതീവ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു)—ആ കഴുകന്റെ കണ്ണിലേക്ക് പ്രകാശം വീഴുന്ന രീതിയിൽ നേർത്ത ഒരു വര പോലെ മാത്രം ഞാൻ വെളിച്ചം പുറത്തുവിട്ടു. ഏഴു നീണ്ട രാത്രികൾ ഞാൻ ഇത് ആവർത്തിച്ചു—കൃത്യം അർദ്ധരാത്രിയിൽ—പക്ഷേ എല്ലാ തവണയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണ് അടഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ആ ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; കാരണം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയിരുന്നത് ആ വൃദ്ധനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ ‘ദുഷ്ടക്കണ്ണ്’ ആയിരുന്നു. ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ധൈര്യപൂർവ്വം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറിയിൽ ചെല്ലുകയും ആവേശത്തോടെ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് വിളിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ …