ആനിമൽ ഫാം

മാനർ ഫാമിലെ മിസ്റ്റർ ജോൺസ് രാത്രി കോഴിക്കൂടുകൾ പൂട്ടിയിരുന്നു, പക്ഷേ കോഴികൾ കടന്നുപോകുന്ന ചെറുദ്വാരങ്ങൾ അടയ്ക്കാൻ ഓർമിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അയാൾ ലഹരിയിലായിരുന്നു. കൈയിലെ റാന്തലിൽനിന്നുള്ള പ്രകാശവൃത്തം ഇടംവലം ആടിയിളകുമ്പോൾ, അയാൾ മുറ്റം കടന്ന് തപ്പിത്തടഞ്ഞുചെന്നു, പിൻവാതിലിൽവെച്ച് ബൂട്ടുകൾ കാലിൽനിന്നു തട്ടിക്കളഞ്ഞു, അടുക്കളഭാഗത്തെ വീപ്പയിൽനിന്ന് അവസാനത്തെ ഒരു ഗ്ലാസ് ബിയർകൂടി പകർന്നു കുടിച്ചു, പിന്നെ കിടപ്പറയിലേക്കു കയറിച്ചെന്നു — അവിടെ മിസ്സിസ് ജോൺസ് അപ്പോഴേക്കും കൂർക്കം വലിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കിടപ്പറയിലെ വിളക്കു കെട്ടതോടെ, ഫാമിലെ കെട്ടിടങ്ങളിലെല്ലാം ഇളക്കവും ചിറകടിയും തുടങ്ങി. പകൽ തന്നെ വാർത്ത പരന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു — സമ്മാനംനേടിയ മിഡിൽ വൈറ്റ് ഇനത്തിലെ പന്നി ഓൾഡ് മേജർ തലേന്ന് രാത്രി ഒരു വിചിത്രസ്വപ്നം കണ്ടെന്നും അത് മറ്റു മൃഗങ്ങളെ അറിയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും. മിസ്റ്റർ ജോൺസ് സുരക്ഷിതമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞാലുടനെ വലിയ കളപ്പുരയിൽ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചുകൂടാമെന്ന് അവർ തമ്മിൽ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. ഓൾഡ് മേജർ — എല്ലാവരും അയാളെ വിളിച്ചിരുന്നതങ്ങനെയാണ്, രേഖകളിലെ പേര് വില്ലിങ്ഡൺ ബ്യൂട്ടി എന്നായിരുന്നുവെങ്കിലും — ഫാമിൽ അത്രയ്ക്കു ബഹുമാന്യനായിരുന്നതുകൊണ്ട്, അയാൾക്ക് പറയാനുള്ളതു കേൾക്കാൻവേണ്ടി ഒരു മണിക്കൂർ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ എല്ലാവരും തയ്യാറായിരുന്നു. വലിയ കളപ്പുരയുടെ ഒരറ്റത്ത്, അൽപം ഉയർന്ന തറപോലൊരിടത്ത്, കഴുക്കോലിൽ തൂക്കിയ ഒരു റാന്തലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, മേജർ വൈക്കോൽശയ്യയിൽ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള അയാൾ അടുത്തിടെ കുറച്ചു തടിച്ചിരുന്നു; എങ്കിലും, കോമ്പല്ലുകൾ ഒരിക്കലും മുറിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ആ പന്നി, വിവേകവും കരുണാർദ്രതയും തുളുമ്പുന്ന മുഖത്തോടെ ഇപ്പോഴും പ്രൗഢഗംഭീരനായിരുന്നു. താമസിയാതെ മറ്റു മൃഗങ്ങളും വന്നുചേർന്നു, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ രീതിയിൽ സൗകര്യപ്രദമായി ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. ആദ്യം മൂന്നു നായ്ക്കൾ വന്നു — ബ്ലൂബെൽ, ജെസ്സി, പിഞ്ചർ — പിന്നാലെ പന്നികളും; അവർ തറയ്ക്കു തൊട്ടുമുന്നിലെ വൈക്കോലിൽ ഇടം പിടിച്ചു. കോഴികൾ ജനൽത്തടികളിൽ ചേക്കേറി, പ്രാവുകൾ കഴുക്കോലുകളിലേക്കു പറന്നുകയറി, ആടുകളും പശുക്കളും പന്നികളുടെ പിന്നിൽ കിടന്ന് അയവെട്ടാൻ തുടങ്ങി. വണ്ടിക്കുതിരകളായ ബോക്സറും ക്ലോവറും ഒരുമിച്ചാണ് അകത്തു വന്നത് — വൈക്കോലിൽ വല്ല ചെറുമൃഗവും ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവുമോയെന്നു സൂക്ഷിച്ച്, തങ്ങളുടെ വലിയ രോമംനിറഞ്ഞ കുളമ്പുകൾ വളരെ പതുക്കെ വെച്ച് അവർ നടന്നു. ക്ലോവർ — ഇടത്തരം പ്രായമടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന, അമ്മത്തമൂറുന്ന തടിച്ച ഒരു പെൺകുതിര — നാലാമത്തെ കുട്ടി പിറന്നതോടെ പഴയ ശരീരവടിവിലേക്കു ഒരിക്കലും തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നില്ല. ബോക്സർ ഭീമൻ ഒരു ജീവിയായിരുന്നു — ഏതാണ്ട് പതിനെട്ടു മുഴം ഉയരം, സാധാരണ രണ്ടു കുതിരകൾ ചേർന്നാലുള്ളത്ര കരുത്ത്. മൂക്കിന്റെ നടുവിലൂടെ ഇറങ്ങുന്ന വെള്ളവര അയാൾക്ക് അല്പം ഗൗരവഭാവം നൽകി; സത്യത്തിൽ ബുദ്ധികൂർമ്മതയിൽ അയാൾ ഒന്നാംതരക്കാരനായിരുന്നില്ല, എങ്കിലും അസാമാന്യ സ്വഭാവസ്ഥിരതയ്ക്കും വമ്പിച്ച അദ്ധ്വാനശേഷിക്കും അയാൾ എല്ലാവർക്കും പ്രിയങ്കരനായിരുന്നു. കുതിരകൾക്കു പിന്നാലെ വന്നു — വെള്ളയാടായ മ്യൂറിയലും കഴുതയായ ബെഞ്ചമിനും. ഫാമിലെ ഏറ്റവും പ്രായംചെന്നവനും ഏറ്റവും ദുശ്ശാഠ്യക്കാരനുമായിരുന്നു ബെഞ്ചമിൻ. അയാൾ അപൂർവമായേ സംസാരിച്ചിരുന്നുള്ളൂ; സംസാരിക്കുമ്പോൾ പറയുന്നതാകട്ടെ ഏതെങ്കിലുമൊരു കടുത്ത പരിഹാസവചനവും — ഉദാഹരണത്തിന്, ഈച്ചകളെ ആട്ടിയോടിക്കാൻ ദൈവം തനിക്കു വാല് തന്നു എന്ന് അയാൾ പറയും; പക്ഷേ വാലുമില്ല ഈച്ചകളുമില്ല എന്ന അവസ്ഥയാണ് താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുകയെന്നു കൂട്ടിച്ചേർക്കും. ഫാമിലെ മൃഗങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും ചിരിക്കാത്തവൻ അയാൾ മാത്രമായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്നു ചോദിച്ചാൽ, ചിരിക്കാൻ മാത്രം ഈ ലോകത്ത് താൻ ഒന്നും കാണുന്നില്ലെന്നായിരുന്നു മറുപടി. എങ്കിലും, പുറത്തുസമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലും, ബോക്സറോട് അയാൾക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു; ഞായറാഴ്ചകൾ പതിവായി ഇരുവരും തോട്ടത്തിനപ്പുറത്തെ കൊച്ചു മേച്ചിൽപ്പുറത്ത് ഒരുമിച്ചാണ് കഴിച്ചുകൂട്ടിയിരുന്നത് — അരികിലരികിൽ പുല്ലുമേഞ്ഞ്, ഒരക്ഷരംപോലും മിണ്ടാതെ. കുതിരകളിരുവരും ഇപ്പോൾത്തന്നെ കിടന്നതേയുള്ളൂ; അപ്പോഴാണ് അമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരുകൂട്ടം താറാവിൻകുഞ്ഞുങ്ങൾ ദുർബലമായി കൂവിക്കൊണ്ടും, ചവിട്ടേൽക്കാത്ത ഒരിടം തേടി ഇടംവലം അലഞ്ഞുകൊണ്ടും, ഒറ്റവരിയിൽ കളപ്പുരയിലേക്കു കടന്നുവന്നത്. ക്ലോവർ തന്റെ വലിയ മുൻകാൽ അവയ്ക്കു ചുറ്റും ഒരു മതിലുപോലെ വളച്ചുവെച്ചു; താറാവിൻകുഞ്ഞുങ്ങൾ അതിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി ഉടനെ ഉറക്കത്തിലേക്കു വീണു. ഏറ്റവുമൊടുവിലാണു മോളി കടന്നുവന്നത് — മിസ്റ്റർ ജോൺസിന്റെ വണ്ടി വലിക്കാറുള്ള മൂഢയും സുന്ദരിയുമായ വെള്ളക്കുതിര — ഒരു മധുരക്കട്ടി കടിച്ചുകൊണ്ട്, അലസഭാവത്തിൽ കാലുവെച്ച്. അവൾ മുൻഭാഗത്ത് ഒരിടം പിടിച്ച്, തന്റെ വെള്ളക്കുഞ്ചയിൽ പിന്നിക്കെട്ടിയ ചുവന്ന റിബണുകളിലേക്കു ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കാനെന്നോണം അതു വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഏറ്റവുമൊടുവിലെത്തിയത് പൂച്ച. പതിവുപോലെ അവൾ ചുറ്റും നോക്കി ഏറ്റവും ഊഷ്മളമായ സ്ഥലം തിരയുകയും, ഒടുവിൽ ബോക്സറുടെയും ക്ലോവറുടെയും ഇടയിൽ ഞെരുങ്ങിക്കയറുകയും ചെയ്തു. അവിടെ കിടന്നുകൊണ്ട്, മേജറുടെ പ്രസംഗത്തിലെ ഒറ്റവാക്കുപോലും കേൾക്കാതെ, അവൾ തൃപ്തിയോടെ അമറി. ഇപ്പോൾ എല്ലാ മൃഗങ്ങളും അവിടെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു — പിൻവാതിലിനു പിന്നിലെ കൊത്തുപലകയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന, ഇണക്കിയ കാക്കയായ മോസസ്, ഒഴികെ. എല്ലാവരും സൗകര്യപ്രദമായി ഇരുപ്പുറപ്പിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നതു മേജർ കണ്ടപ്പോൾ, അയാൾ തൊണ്ടയൊന്നു ശരിയാക്കി പ്രസംഗം ആരംഭിച്ചു: ‘സഖാക്കളേ, ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ കണ്ട ആ വിചിത്രസ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ഇതിനകം കേട്ടിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ. ആ സ്വപ്നം പിന്നീടു പറയാം. അതിനു മുൻപ് മറ്റൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. സഖാക്കളേ, ഇനി ഏറെ മാസങ്ങൾ ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ടാവുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല; മരണത്തിനു മുൻപ്, ജീവിതംകൊണ്ട് ഞാൻ ആർജിച്ച ജ്ഞാനം നിങ്ങൾക്കു പകർന്നുതരുകയെന്നതാണ് എന്റെ കടമയെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. ഏറെ ദീർഘമായൊരു ജീവിതം എനിക്കു ലഭിച്ചു; തൊഴുത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കു കിടന്നു ചിന്തിക്കാൻ വളരെയധികം സമയവും കിട്ടി; ഇന്നു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു മൃഗത്തെയും പോലെ ഈ ഭൂമിയിലെ ജീവിതത്തിന്റെ സ്വഭാവം എനിക്കും അറിയാമെന്നു ഞാൻ പറയും. ഇതിനെക്കുറിച്ചാണ് നിങ്ങളോടു സംസാരിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.