ഷെർലക് ഹോംസിന്റെ സാഹസകഥകൾ

ഷെർലക് ഹോംസിന് അവൾ എപ്പോഴും ‘ആ സ്ത്രീ’ ആണ്. വേറെ ഒരു പേരിലും അവളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറയുന്നത് ഞാൻ അധികം കേട്ടിട്ടില്ല. ഹോംസിന്റെ കണ്ണിൽ, അവൾക്ക് മുന്നിൽ വേറെ ഒരു പെണ്ണും ഇല്ലായിരുന്നു. എല്ലാ സ്ത്രീകളിലും അവൾ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുമായിരുന്നു. ഐറിൻ അഡ്‌ലറിനോട് അയാൾക്ക് പ്രണയമൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല. ഒരു ഇമോഷനും, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രണയം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ തണുപ്പനെങ്കിലും ആത്മ നിയന്ത്രണമുള്ള മനസ്സിന് പിടിക്കാത്ത കാര്യമായിരുന്നു. ലോകം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മികച്ച, ചിന്തിക്കുന്ന, നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രം പോലെയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. പക്ഷേ, ഒരു കാമുകൻ റോൾ അയാൾക്ക് സെറ്റാവില്ലായിരുന്നു. പ്രണയം പോലുള്ള വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചിട്ടേയില്ല. അല്ലെങ്കിൽ പരിഹാസത്തോടെ മാത്രമേ സംസാരിക്കാറുള്ളൂ. ഒരു നിരീക്ഷകന് അത്തരം നിലപാട് നല്ലതായിരുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകളും പ്രവർത്തികളും പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ അത് ഉപകരിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരു ട്രെയിൻഡ് റീസണർക്ക് അത്തരം കാര്യങ്ങൾ സ്വന്തം മനസിലേക്ക് കയറ്റുന്നത് ഒരു പ്രശ്നമാണ്. അത് അയാളെ എല്ലാ ബുദ്ധിപരമായ കാര്യങ്ങളിലും സംശയാലുവാക്കും. ഒരു സെൻസിറ്റീവ് ഉപകരണത്തിൽ പൊടി വീഴുന്നതിനെക്കാൾ, അല്ലെങ്കിൽ അയാളുടെ ഹൈ-പവർ ലെൻസിൽ ഒരു വിള്ളൽ വരുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ പ്രശ്നമായിരുന്നു അത്തരം ഒരു ഇമോഷൻ. എന്നിട്ടും, അയാൾക്ക് ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു സ്ത്രീ മാത്രമായിരുന്നു. അത് പണ്ട് മരിച്ചുപോയ ഐറിൻ അഡ്‌ലർ ആയിരുന്നു. ഈയിടെയായി ഹോംസിനെ ഞാൻ അധികം കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. എന്റെ കല്യാണം ഞങ്ങളെ തമ്മിൽ അകറ്റിയിരുന്നു. എന്റെ സന്തോഷവും, സ്വന്തമായി ഒരു വീടും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെയായിട്ട് ഞാൻ തിരക്കിലായിരുന്നു. ഹോംസ് ആണെങ്കിൽ, ഈ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാത്തിനെയും വെറുക്കുന്ന ഒരു ബൊഹീമിയൻ സ്വഭാവക്കാരനാണ്. അദ്ദേഹം ബേക്കർ സ്ട്രീറ്റിലെ ഞങ്ങളുടെ റൂമിൽ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒതുങ്ങി കൂടുകയായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ കൊക്കെയ്‌ൻ ലഹരിയിൽ, ചിലപ്പോൾ ഭയങ്കരമായ പ്രതീക്ഷകളിൽ, അങ്ങനെ മാറിമാറി കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോഴും, എന്നും ഉള്ളതുപോലെ, ക്രൈം പഠിക്കുന്നതിൽ അയാൾക്ക് നല്ല താത്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഭയങ്കരമായ കഴിവുകളും, നിരീക്ഷണ ശക്തിയുമൊക്കെ ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ പല കേസുകളും തെളിയിച്ചു. പോലീസ് കൈയൊഴിഞ്ഞ പല ദുരൂഹമായ കേസുകളും തെളിയിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ അയാളുടെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ കേൾക്കാറുണ്ട്: ട്രെപ്പോഫ് കൊലപാതക കേസിൽ ഒഡെസ്സയിലേക്ക് പോയത്, ട്രിങ്കോമാലിയിലെ ആറ്റ്കിൻസൺ സഹോദരന്മാരുടെ വിചിത്രമായ കേസ് തെളിയിച്ചത്, പിന്നെ ഹോളണ്ടിലെ രാജകുടുംബത്തിന് വേണ്ടി സൂക്ഷ്മതയോടെയും വിജയകരമായും ചെയ്ത ഒരു മിഷൻ. പത്രവാർത്തകളിലൂടെ അറിഞ്ഞതല്ലാതെ, എന്റെ പഴയ സുഹൃത്തിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് അധികം അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു രാത്രി - 1888 മാർച്ച് ഇരുപതാം തീയതിയായിരുന്നു അത് - ഞാൻ ഒരു രോഗിയെ കണ്ടിട്ട് തിരിച്ച് വരുകയായിരുന്നു. (ഞാൻ വീണ്ടും ഡോക്ടറായി ജോലി തുടങ്ങിയിരുന്നു അപ്പോൾ.) അപ്പോൾ എന്റെ വഴി ബേക്കർ സ്ട്രീറ്റിലൂടെ ആയിരുന്നു. എന്റെ പ്രണയം, പിന്നെ ‘എ സ്റ്റഡി ഇൻ സ്കാർലെറ്റ്’ എന്ന കഥയിലെ ചില ഡാർക്ക് സംഭവങ്ങൾ ഒക്കെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ആ വാതിലിനടുത്ത് കൂടി പോകുമ്പോൾ, ഹോംസിനെ ഒന്ന് കാണാൻ എനിക്ക് ഭയങ്കര ആഗ്രഹം തോന്നി. അദ്ദേഹം തന്റെ ഈ അസാധാരണമായ കഴിവുകൾ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്ന് അറിയണം എന്നും തോന്നി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ റൂമിൽ നിറയെ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ, ബ്ലൈൻഡിന് പിന്നിലൂടെ അവന്റെ ഉയരം കൂടിയ, മെലിഞ്ഞ രൂപം ഒരു ഇരുണ്ട നിഴലായി രണ്ടുതവണ പോകുന്നത് കണ്ടു. അവൻ വേഗത്തിൽ, ആവേശത്തോടെ മുറിയിൽ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തല കുനിച്ച്, കൈകൾ പുറകിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്. അവന്റെ ഓരോ ഭാവവും രീതിയും അറിയുന്ന എനിക്ക്, അവന്റെ പെരുമാറ്റം തന്നെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുതന്നു. അവൻ വീണ്ടും ജോലിയിലായിരുന്നു. ഡ്രഗ്ഗ്സ് കാരണം കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൻ പുറത്തുവന്നിരുന്നു, പുതിയൊരു പ്രശ്നത്തിന്റെ പിന്നാലെ ആയിരുന്നു അയാൾ. ഞാൻ ബെൽ അടിച്ചു, പണ്ട് എന്റേതുകൂടി ആയിരുന്ന മുറിയിലേക്ക് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അയാളുടെ പെരുമാറ്റം അത്ര ഊഷ്മളമായിരുന്നില്ല. എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്; പക്ഷേ, എന്നെ കണ്ടതിൽ അയാൾക്ക് സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് തോന്നുന്നു. അധികം സംസാരിക്കാതെ, ദയയുള്ള ഒരു നോട്ടത്തോടെ അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരു കസേരയിലേക്ക് കൈകാട്ടി ഇരുത്തി, സിഗാർ പെട്ടി എനിക്ക് നേർക്ക് നീട്ടി, മൂലയിലുള്ള സ്പിരിറ്റ് കെയ്സിലേക്കും ഗാസോഗെനിലേക്കും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. എന്നിട്ടയാൾ തീയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു, പതിവ് സൂക്ഷ്മമായ നോട്ടത്തിൽ എന്നെ അടിമുടി നോക്കി. “കല്ല്യാണം നിനക്ക് ചേരുന്നുണ്ടല്ലോ,” അയാൾ പറഞ്ഞു. “വാട്സൺ, ഞാൻ നിന്നെ അവസാനമായി കണ്ടതിന് ശേഷം നീ ഏഴര പൗണ്ട് വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.” “ഏഴോ!” ഞാൻ ചോദിച്ചു. “ശരിക്കും, ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി കൂടിയെന്ന് കരുതി വാട്സൺ. പിന്നെ, നീ വീണ്ടും പ്രാക്ടീസ് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. വീണ്ടും ജോലിക്ക് കയറാൻ പോകുകയാണെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.” “പിന്നെ,നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?” “ഞാൻ അത് കാണുന്നു, അതിൽ നിന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ഈ അടുത്ത കാലത്ത് നന്നായി നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും, നിനക്കൊരു ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത, ശ്രദ്ധയില്ലാത്ത വേലക്കാരിയുണ്ടെന്നും ഞാൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?” “എന്റെ പൊന്നു ഹോംസ്,” ഞാൻ പറഞ്ഞു, “ഇതൊക്കെ ഓവർ ആണ്. കുറച്ചുകാലം മുൻപായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളെ ആരെങ്കിലും തീയിലെരിച്ചേനേ. വ്യാഴാഴ്ച ഞാൻ പുറത്ത് നടക്കാൻ പോയിരുന്നു, ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ട് ആണ് വീട്ടിലെത്തിയത്, അത് സത്യം. പക്ഷേ ഞാൻ വസ്ത്രം മാറിയിട്ടും നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇത് ഊഹിച്ചെടുത്തു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. മേരി ജെയിൻ നന്നാകില്ല, എന്റെ ഭാര്യ അവളെ പറഞ്ഞുവിട്ടു. പക്ഷേ അതും നിങ്ങൾ എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിച്ചു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.” അദ്ദേഹം പതിയെ ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നീണ്ട, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ തമ്മിൽ ഉരച്ചു. “അതൊക്കെ വളരെ സിംപിൾ ആണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു. “എന്റെ കണ്ണുകൾ എന്നോട് പറയുന്നു, നിന്റെ ഇടത് ഷൂവിന്റെ ഉള്ളിൽ, തീവെളിച്ചം തട്ടുന്നിടത്ത്, ലെതറിൽ ആറ് ഏതാണ്ട് ഒരുപോലെയുള്ള വരകളുണ്ട്. ചെളി കളയാൻ വേണ്ടി, ഷൂവിന്റെ അടിഭാഗം ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധയില്ലാതെ ചുരണ്ടിയപ്പോൾ ഉണ്ടായതാണ് അത്. അതുകൊണ്ട്, നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ, മോശം കാലാവസ്ഥയിൽ പുറത്ത് പോയിരുന്നു എന്ന എന്റെ ആദ്യത്തെ ഊഹം, പിന്നെ, നിനക്കൊരു ദുഷ്ടയായ, ഷൂവിന് കേടുവരുത്തുന്ന വേലക്കാരിയുണ്ടെന്ന എന്റെ രണ്ടാമത്തെ ഊഹവും.”